Nieuwtjes! Deel 2

– In Riga zijn veel straatmuzikanten te vinden. Veel van hen zijn studenten die een zakcentje bij willen verdienen. Het viel me op hoe goed ze allemaal zijn, daar kunnen ze in Maastricht nog wat van leren. Vlak onder mijn raam staat (helaas) vaak iemand met een fluit. Op zich speelt deze persoon erg goed, maar van honderd keer per dag de tune van Mission Impossible word je niet bepaald vrolijk. Vorige week zag ik een vrouwtje dat echt op m’n lachspieren werkte. Ze had een fout mantelpakje aan met zwarte handschoenen. Naast haar stond een stereo, waar wat Letse volksmuziek uitkwam. Jullie kennen vast allemaal Bobby Farrel, van Boney M. Hij staat bekend om zijn aparte danspasjes. Nou, dat vrouwtje danste dus precies zo!

– Kennen jullie dat liedje nog van het vorige songfestival ? “I’m in loooove with a fairytale!”,van dat schattige ventje met z’n viooltje? Nou, daar word ik hier dus helemaal gek van. Overal, maar dan ook overal wordt dit liedje nog gedraaid. Over twee weken komt meneer Rybak himself zelfs naar Riga, dus de stad hangt vol met advertenties.

– Als ik in de tram naar school zit kom ik altijd langs een treinmuseum. Buiten staat een enorme stoomlocomotief, vergezeld door een immense rode Sovjet-periode Trans Europe Express. Heel indrukwekkend!

– Afgedankte westerse vrachtwagens genieten hier van hun tweede leven. Ik heb al een paar keer een Van Gend & Loos vrachtwagen zien rondrijden, en ik word helemaal vrolijk als de “vers van de warme bakker!” wagen voor het hotel langs rijdt.

– Laatst hoorde ik een verhaal over Freddy die aan het wildplassen was. Hij werd aangehouden door de politie. “Of je gaat mee naar het bureau of je geeft ons nu twintig Lat en we laten je met rust”. De corruptheid! Freddy koos voor de laatste optie. De agenten hebben vast goed genoten van een fijne luxe maaltijd die avond.

– Ik heb mijn eerste drie essays van Ethnic Politics terug. 10, 10 en nog een 10, yes!

– De meeste Duitsers hier hebben nog nooit van de band Kraftwerk gehoord, heel vreemd.

Advertenties

Swedbank

Ik ben zojuist terug van de Swedbank, de meest betrouwbare bank van Letland (inderdaad, er zijn ook minder betrouwbare banken hier). Omdat mijn Nederlandse bankpas op de een of andere manier niet meer werkt heb ik een Letse rekening aangemaakt. Best handig, want nu hoef ik ook geen transactiekosten meer te betalen. Ik ben bijna drie kwartier bezig geweest om mijn nieuwe account voor mekaar te krijgen. De dame achter de balie had een beperkte Engelse woordenschat, dus ik heb mijn beste Lets naar boven gehaald om duidelijk te maken wat ik nou precies bedoelde. Op een gegeven moment stonden er drie medewerkers met gefronste wenkbrauwen voor de computer, want ja, gegevens invoeren vanaf een Nederlands paspoort is schijnbaar zo makkelijk nog niet! Uiteindelijk is het gelukt, na heel wat papierwerk. Over drie dagen kan ik mijn kaart ophalen. Wonen in Letland; daar word je erg zelfstandig van!

Russische markt

Wat ik nu toch allemaal weer gezien heb… Ik kom hier nog steeds iedere dag ogen tekort! Zaterdagochtend zijn Stevany en ik naar twee markten geweest. We begonnen met de “Bazars Berga Bazara”, een paar minuten lopen vanaf ons “huis”. We hebben onze ogen uitgekeken toen we alle Soviet medailles en NSDAP speldjes zagen liggen. Verder werden er veel oude Russische boeken verkocht. Wat me het meeste angst aanjaagde was een oud hoofddeksel, vroeger gedragen door een gezaghebbend persoon uit de Sovjet tijd. Wat een macht straalde dat ding uit, brrr! Na nog wat kraampjes te hebben bekeken met verse producten van Letse boerderijen (lees: varkensneuzen), vervolgden we onze weg naar de Latgales markt. Deze bevindt zich ten zuiden van de zeppelin hangars. Wat ik op deze markt heb gezien ging mijn pet teboven; metershoge torens vol zooi. Echt waar, alles, maar dan ook alles lag vol met oude meuk. Verder viel het me op dat er enorm veel gebruikte telefoons en camera’s verkocht werden. Mijn ANWB gids had me al gewaarschuwd, “Als er in Riga iets van u gestolen wordt, dan zou u het zomaar eens op de Latgales-markt weer kunnen terugvinden”. Ook op deze markt werden veel dingen uit de gitzwarte Sovjet periode verkocht; heel indrukwekkend om te zien. Net toen we de markt wilde verlaten kwamen we een aantal toeristen tegen. Ik zag het meteen, Nederlanders! En verduld Bartje, ik had nog gelijk ook. Ik kreeg meteen de sterke drang om met ze te praten, en dat was erg fijn, vooral op zo’n louche Russische markt waar ik alleen maar Russisch gebrabbel had gehoord. Een van de toeristen vertelde me dat het niet aan te raden was om op deze markt foto’s te maken. “Zodra ze hier zien dat je foto’s maakt slaan ze je compleet in elkaar. Er worden nogal wat gestolen dingen verkocht, dus ze hebben liever niet dat dat wordt vastgelegd”. Wow… en dat nadat ik stiekem twee filmpjes had gemaakt… M’n camera kwam mijn jaszak dus eventjes niet meer uit! Voor wie interesse heeft in mijn filmpjes (die ik dus maar niet online ga zetten), kom gerust eens langs als ik weer thuis ben!

Hieronder een paar foto’s van de weg naar de Latgales-markt. De triestheid straalt er van af, maar dit is nog niks vergeleken met de indrukken die ik op de markt zelf heb opgedaan!

Caya

Vandaag hebben mijn ouders de moeilijke beslissing moeten nemen om onze lieve hond Caya in te laten slapen. Ze is veertien jaar geworden, en door haar ouderdomsprobleempjes was ze gewoon helemaal op… Toen ik naar Letland vertrok heb ik al afscheid van haar genomen. Ik moest reeel zijn. Het zag er niet naar uit dat ze er nog zou zijn als ik terug zou komen. Stiekem had ik toch nog een sprankje hoop. Het was een sterke dame, en ze ging maar door. Vandaag is daar helaas een einde aan gekomen. Ik weet dat het beter is zo. Ze heeft een prachtig leven gehad, en ik weet zeker dat ik nog vaak zal terugdenken aan alle mooie momenten die we samen hebben meegemaakt. Ik zal haar enorm missen.

Snapshots!

Vanochtend ben ik druk bezig geweest om mijn één na laatste essay van deze maand af te schrijven. Omdat ik zo ongelooflijk driftig aan het typen ben geweest vond ik het vanmiddag tijd voor een welverdiend uitstapje. Ik ben buiten de grenzen van de oude binnenstad geweest, en wat ik daar toch allemaal voor gebouwen aantrof; prachtig! Helaas was het gebouw dat op de voorkant van alle Jugendstilbrochures staat compleet ingepakt, dus daar kom ik een andere keer nog wel voor terug. Na een berg foto’s genomen te hebben heb ik een grote onweg terug naar huis gemaakt. Al lopend door een mooi uitgestrekt park merkte ik dat de herfst nu toch echt in aantocht is. De bladeren vallen alweer van de bomen en de geur deed me denken aan de jaarlijks terugkerende onbezorgde zondagmiddagen dat ik samen met mijn moeder naar de grote kastanjeboom in Zuidbarge fiets om een tas vol knalrode kastanjes te scoren om er daarna een paar mooie spinnenwebben van te freubelen, onder het genot van een lekker kopje thee en de eerste zak pepernoten van dat jaar.

Nieuwtjes!

Nog een paar nieuwtjes vanuit Riga…

– Het is hier nog steeds lekker weer! Vandaag was het zo’n 20 graden, maar ik moet wel zeggen dat het hier in de avond enorm afkoelt.

– In de kantine hebben ze heerlijk eten voor relatief weinig geld. Vorige week heb ik rijst met zoetzure saus en vlees geprobeerd, en vandaag heb ik spaghetti met een stukje vlees en een glas yoghurt gehad. Erg lekker!

– Een ander positief punt van de kantine; de muziek! Ik word er helemaal vrolijk van, alleen maar 80s! Toen Jean Michel Jarre ook nog eens voorbij kwam was mijn dag helemaal goed.

– In iedere les wordt er gepraat over de relatie tussen de Russen die in Letland wonen en de Letten zelf. Het is duidelijk dat de Letten opzoek zijn naar hun ware identiteit, en dat dat erg moeizaam gaat.

– Fien, een studente uit Gent, moet iedere les maar weer opnieuw de Belgische talenkwestie uitleggen.

– Aan mijn lelijke, lege, vieze, gele muur hangt nu een mooi ansichtkaartje van een gasballon, gekregen van vrienden uit Warstein.

– Al het bier is uit de gemeenschappelijke koelkast gestolen, dus ook mijn speciaal gekochte Leffes, grrr!

– Stevany en ik geven iedereen bijnamen, echt heel komisch. We hebben ze vorige week allemaal opgeschreven en hebben al bijna twee a4’tjes vol. Van “turtle” tot “warme muschi” en “de pratende kut”, je kunt het zo gek niet bedenken!

– Omdat mijn naam nogal moeilijk uit te spreken is voor niet- Nederlanders heb ik ook een paar bijnamen gekregen. Het begon met “the blonde chick” en “Nike Air”. Na mijn spooktocht door een eng en verlaten deel van het hotel waar eigenlijk geen gasten mogen komen word ik ook wel “Nikita” genoemd.

– De Australiërs zijn inmiddels vertrokken en ik heb hun speakerset gekregen; arme buurman!

– Ik heb vorige week 30 druiven in mijn mond gestopt, in een keer, yey.

En hier nog een paar foto’s!

Hello Soviet! De kleuren, de meubels, alles! Dit stamt werkelijk nog uit de Russische tijd.

Mike maakt altijd onverwachte foto’s!

Oooh! Stevany, Mike en Justus. Geweldige mensen!

Ja, dit is joghurt! Stevany had wel trek in iets sterkers.