Feestdagen

Het valt me op dat hier in Riga helemaal geen “feestdagen” sfeer hangt. Je kent het wel, na de zomervakantie liggen de pepernoten al weer in de supermarkt en eind oktober is ieder kind al zenuwachtig voor de komst van sinterklaas en zwarte piet. Ik neem aan dat de Intratuin inmiddels ook al weer getransformeerd is tot een groot pakhuis vol lucratieve en onnodige kerstaccessoires. Ook zal het wel niet lang meer duren voor de oliebollenmix weer in de aanbieding is. Voor de mensen die het nog niet wisten; ik haat feestdagen. Ik weet niet waar het vandaan komt, maar ik heb er gewoon helemaal niks mee. Ik heb een hekel aan die commerciële gekte; verschrikkelijk. Ik vind het enorm fijn dat ik er in Riga helemaal niets van mee krijg. Dus, nu weet ik wat ik aan ieder eind van het jaar moet doen; richting het oosten! Feestdagen worden hier (voornamelijk door de gitzwarte geschiedenis) gevierd met blijdschap en vreugde, zonder het materiële gedoe. Dat heeft wel wat. Verder denk ik dat veel mensen in Letland in januari pas kerst en Nieuwjaar vieren, omdat hier redelijk veel orthodoxen wonen. Dat lijkt me nou wel eens interessant om te zien. Stevany en ik zijn al een beetje aan het plannen waar we dit kunnen meemaken, en wat voor mij een leuke plaats is om mijn verjaardag te vieren. Na Daugavpils willen we meer! De Russische invloed op de ex-Sovjet staten heeft ons gefascineerd, evenals het feit dat we tussen de Russen niet opvallen, maar tussen de Letten wel! Misschien moeten we binnenkort de ambassade van Wit-Rusland maar eens opzoeken; het hoofdkwartier van the Commonwealth of Independent States heeft een verleidelijke aantrekkingskracht. We beginnen nog maar even niet aan Rusland zelf, maar Minsk staat tot nu toe boven aan ons lijstje! Thuisfront; maakt u geen zorgen! Lukt het niet, dan houden we het op Talinn en Vilnius. Het plan om Polen te bezoeken is inmiddels van tafel geveegd, dus dat is waarschijnlijk al een grote opluchting. Uz redzi vanuit Riga, waar mijn kacheltje inmiddels heerlijk warm is.

Advertenties

Lovely Latvia

Hallo allemaal! Nou, het weekend is helaas al weer bijna voorbij… Vrijdag ben ik samen met Stevany, Pierre, Felix en zijn kameraad die overgevlogen was uit Duitsland naar de Skybar geweest. Wow, wat een uitzicht! Stevany en ik hebben afgesproken om nog eens terug te gaan bij daglicht, als we de volgende examens achter de rug hebben. Dan nemen we een goed gevulde portemonnee mee en gaan we eens een paar fijne cocktailtjes drinken onder het genot van het zicht op de stad wat zeker ons tweede “thuis” is geworden. Goed, verder met vrijdagavond… Rond twee uur ’s nachts hebben we nog een grote schaal met rijst en barbecue saus gemaakt. Dat was een lekkere nachtelijke maaltijd! De zaterdag vonden Felix en ik het wel tijd worden voor ontbijt toen het inmiddels al vijf uur ’s middags was geweest. Stevany had de hele dag in bed gelegen samen met haar “ hobbit” (ja, het boek!) en werd aangenaam verrast door onze kookkunsten. Niet veel later vertrokken we met een groep medicijn studenten richting het huis van Maja, een Letse/Amerikaanse medestudent. Ze is vandaag jarig en besloot haar feestje gisteravond al te geven. Na twee uurtjes zijn Pierre, Felix, Stevany en ik richting the French Bar gegaan. Aldaar spotte ik mijn Duitse buurman die opzoek was naar zijn volgende prooi; geweldig! Omdat het bier in the French Bar erg goedkoop is, is het daar altijd erg druk. Dus, tijd om door te gaan naar de Cuba Bar! Echt super, dag of nacht, ik kom altijd belachelijk veel bekenden tegen, zo ook in de Cuba Bar. We hebben de hele nacht gedanst op de meest uiteenlopende muziek uit verschillende culturen. Vandaag is weer een luie dag; morgen begint weer een zware schoolweek. Maar ach… sinds drie weken hoef ik nog maar een essay per week te schrijven van slechts vier kantjes. Appeltje eitje vergeleken met het verschrikkelijke begin van dit schooljaar. Wat betreft het weer… Ook al is het buiten best fris, het is nog steeds erg aangenaam voor Letse begrippen. De tijd gaat hier veel te snel en Stevany en ik zijn het er beide over eens; we willen niet meer terug naar Nederland!

Rare gebeurtenissen, maar toch gelukkig

Ohja! Wat ik nog vergeten was te vertellen… Ons vertrek uit Daugavpils… Toen Stevany en ik wilden uitchecken wees Stevany me op de bewaker, die half slapend tegen de balie aan stond te hangen. Precies op het moment dat ze dat zei hoorden we gekraak op zijn portofoon. Hij stoof op het beveiligingskastje af waarna hij als een atleet de trap op sprintte. Nog geen tien seconden later ging in het hele hotel het alarm af. Wij hadden inmiddels uitgecheckt en konden zelfs buiten het alarm nog van ver horen. Even dachten we dat het hotel in de brand stond, maar de rook wat naar buiten kwam was van de bakafdeling van de naastgelegen Rimi supermarkt. Ik ben benieuwd wat er nou daadwerkelijk aan de hand was!

Verder heb ik gisteren iets gezien wat ik kan toevoegen aan het lijstje met minder prettige gebeurtenissen. Ik zat in de tram op weg naar school. Toen we stopten bij de tweede halte na de brug zag ik een jongen van rond de vijftien jaar op de grond liggen. Er hingen twee grotere jongens over hem heen. Ze bedekten hun gezichten met hun mutsen. De jongen die reddeloos op de grond lag keek me recht in m’n gezicht aan, en ik zag meteen dat hij hulp nodig had. Toen de twee jongens doorhadden dat iedereen vanuit de tram naar ze aan het kijken was zetten ze het op een lopen. Ze renden keihard weg, en de jongen bleef verschrikt achter. Arm kind… Dat was geen prettig gezicht! Uiteindelijk stond hij op, veegde het gras van zijn jas, en liep met een verwarde blik in zijn ogen weg van de plaats waar hij zojuist aangevallen was. Ook al heb ik van vele Letten gehoord dat zulke dingen in Letland bijna nooit voorkomen, het is wel heel vreemd dat ik nu weer zo iets raars zie gebeuren.

Hoe dan ook, ik voel me erg veilig hier. Ik kan wel zeggen dat ik het laatste en vierde stadium van mijn “cultuurshock” heb bereikt. Ik voel me hier thuis en mis (naast mijn fiets) de Nederlandse dingen eigenlijk helemaal niet. Het leven in Nederland is beter, maar de Letse cultuur heeft toch ook wel iets. Nu ik beter Lets spreek lijken zelfs de mensen hier mee te vallen. Goed, ze zijn nog steeds stil in de tram en ze kijken niet bepaald vrolijk, maar toch… Nu ik mijn eten bestel in het Lets tover ik bijna iedere keer een glimlach op de Letse gezichten achter de balie. Toen ik vanochtend op de centrale markt Russische pannenkoeken ging kopen vroeg de verkoopster zelfs waar ik zo goed Lets had geleerd. Ze probeerde er in haar slechte Engels nog een goed lopend gesprekje van te maken ook. Heel hardverwarmend; en dat komt steeds vaker voor.

Vandaag was een prachtige dag. Ook al was het maar drie graden, het voelde redelijk warm aan omdat de zon duidelijk aanwezig was. Ik heb een lange wandeling gemaakt langs de Daugava, waarna ik aan de andere kant van deze rivier een groot winkelcentrum heb bezocht. Daar heb ik eindelijk de Russische muts gevonden die ik zo graag wilde! Deze gaat nog heel goed van pas komen de komende weken.

Kortom, het gaat erg goed met me en ik ben heel gelukkig! Ik ben ontzettend blij dat ik Riga als Erasmus bestemming heb gekozen.

Daugavpils!

Dit weekend zijn Stevany en ik naar Daugavpils geweest. Het is de twee na grootste stad van Letland en ligt in het zuiden, vlak bij de landsgrenzen van Rusland, Wit-Rusland en Litouwen. Tijdens de lessen hebben we het al vaak over Daugavpils gehad, vooral omdat de bevolking voornamelijk Russisch is. Veel Letten zouden maarzo niet vrijwillig naar deze stad toegaan. Iedere Let die we vertelden dat we naar Daugavpils zouden gaan trok een wenkbrauw op gevolgd door de vraag “…why???”. Nauris, die in het hotel werkt, vroeg meteen of we al pepperspray hadden gekocht, want ja, dat zou nog wel eens van pas kunnen komen. We zijn dus goed bang gemaakt! Na al deze verhalen werd onze nieuwsgierigheid alleen maar groter. We besloten zaterdagochtend toch maar op de trein te stappen. Voor 7 uur liepen we in de sneeuw richting het station, waarna we om 07.10 uur vertrokken richting het zuiden. De treinreis duurde ongeveer 4 uur. Tegenover ons heeft de hele tijd een enge stinkende Rus gezeten. Bah, ook al keek ik de hele tijd naar buiten, ik zag gewoon vanuit m’n ooghoek dat hij me de hele tijd aan het aanstaren was. Het was ontzettend druk in de trein, dus een andere plaats zoeken was geen optie. Het viel ons op dat veel mensen rond 7 uur ’s ochtends al aan de vodka zaten, bizar. De treinreis was verder prachtig. Letland bestaat voor het grootste gedeelte uit heide en bos, en dat was in combinatie met de herfstkleuren erg mooi om te zien. Hoe verder we kwamen, hoe kouder het werd. Op een gegeven moment kwamen we zelfs door een groot gebied vol sneeuw, prachtig!

Na 4 uur waren we eindelijk in Daugavpils aangekomen. Door alle verhalen dachten we in de hel terecht te komen, maar eigenlijk… viel het best mee! Ook al was het zaterdag middag, er liep haast geen hond op straat. Er hing een gemoedelijke sfeer, heel anders dan in Riga. De gebouwen zagen er netter en verzorgder uit dan verwacht, en op het eerste gezicht bleek het beeld dat de Letten ons gegeven hadden niet te kloppen. Als eerste hebben we een grote overdekte markt bezocht en ons verbaasd over de goedkope prijzen. In het overdekte winkelcentrum waren nog een aantal vreemde winkels te vinden. Nou, de Wibra is er niets bij, wat een belachelijke plastic zooi wordt er toch verkocht! De rest van de middag hebben we gevuld met eten en slapen. We hadden een kamer in Hotel Latgale. Omdat we op het dak van het winkelcentrum uitkeken hebben we nog korting gekregen ook. De bedden lagen heerlijk! Dat was een welkome aangelegenheid voor mijn rug, die het zwaar te verduren heeft op het bed in mijn eigen kamer. We waren van plan om in de middag wat dingen te bezichtigen, maar de bedden en slechte Poolse soaps hielden ons van de straat. We zijn gelukkig wel even helemaal tot rust gekomen. Echt fijn, de kachel werkte gewoon, en heeft dan ook de hele dag vol aangestaan.

Tegen de avond begonnen onze magen te rommelen, dus het was tijd om een gezellig eet tentje op te zoeken. Nou, dat was zo makkelijk nog niet. Er was een bistro en voor de rest konden we alleen terecht in casino’s en naaktclubs. Dat deden we dus maar even niet… Gelukkig konden we op de 10e verdieping van ons hotel terecht. Daar hebben we voor barweinig geld een aparte stroganoff maaltijd gehad, best lekker. We hadden uitzicht over de rest van de stad en onze oren werder tevreden gehouden door een live bandje. Nouja, tevreden… Toen ze eindelijk stopten riep ik iets te enthausiast “yes, eindelijk!”. Dat moet ik de volgende keer even wat tactischer aanpakken.

Even voor 10 besloten we naar de Rimi te gaan om een fles Malibu te scoren. We hadden al wel door dat een gezellig kroegje met Russisch bier er niet in zou zitten. Om 22.04 uur wilden we afrekenen. “It’s not allowed to sell alcohol after ten”. Grrr, dus, dan maar een avondje op water. Werkelijk waar, op een zaterdagavond was er gewoon geel hol te beleven. Hoe dan ook, we hebben ons gelukkig geen moment verveeld. Toen we terug liepen naar het hotel stonden er een paar dronken Russen vlak voor de ingang. Stevany en ik hadden beide al door dat we niet ongemerkt langs ze zouden kunnen lopen. En we hadden gelijk… Net toen ik dacht dat we veilig het hotel hadden bereikt werd ik vol in mijn kont gegrepen. Stomme lul.

Zondagochtend besloten we vroeg op te staan. Ik had heerlijk geslapen en was helemaal klaar om de toerist uit te hangen. We hebben een fijne wandeling gemaakt in de koude binnenstad van Daugavpils. Het was zeker onder het vriespunt. Het ochtendlicht was prachtig, en ik heb genoten van alle enge straatjes en Soviet gebouwen. Daugavpils is niet te vergelijken met Riga. Wat ons opviel is dat de mensen niet naar ons omkeken. Ze leken niet te zien dat we niet van daar komen (terwijl de Letten nogal eens raar opkijken als we met onze spijkerbroeken, rugzakken en platte schoenen door de stad lopen). Voor een dagje voelden we ons stiekem een beetje Russisch. Ook al hebben we verschrikkelijke verhalen gehoord over Daugavpils; de stad en de inwoners vielen ons enorm mee! Het viel ons op dat de vaders enorm veel ondernemen met de kinderen, en dat ze echt heel leuk met ze omgaan. De inwoners van Daugavpils, voornamelijk Russen, lijken op de een of andere manier wat menselijker en gezelliger dan de Letten. Ik had nooit gedacht dat dat zo zou zijn!

Tijdens onze wandeling hebben we een aantal indrukwekkende kerken bezocht. Omdat het zondag was, was het overal redelijk druk. Wat veel indruk op me heeft gemaakt is de gevangenis. Deze ligt naast een grote weg, en ik heb gehoord dat vrienden van gevangenen vaak vanaf die weg naar de gevangenen staan te schreeuwen. Vanuit mijn jaszak heb ik stiekem wat foto’s genomen. Plots begon er iemand te schreeuwen, en dat terwijl Stevany en ik de enige waren die in de buurt van de gevangenis liepen. Hij schreeuwde tegen ons! Gelukkig zat hij achter de tralies, brrr. Dat was echt een aparte ervaring!

De rest van de dag hebben we lekker rondgestruind. Toen we eenmaal in de trein zaten waren we redelijk moe van alle indrukken die we hadden opgedaan. Het was wel duidelijk dat ik er niet helemaal meer bij was… Toen de conductrice langs kwam gaf ik haar per ongeluk de verkeerde kaartjes, van de heenweg. Ze werd me toch een partijtje boos! Ze begon in het Russisch te voeteren en ik was me van geen kwaad bewust. Uiteindelijk overwon ik mijn blondheid en heb ik haar toch de juiste kaartjes nog gegeven. Niet veel later stopten we bij een kleine halte in the middle of nowhere. En wie stapte daar in? Jahoor, die enge Rus van de heenweg! Het was hem gelukt om achter ons te gaan zitten, en af en toe keek hij vol interesse met een scheel oog achterom om te zien wat we aan het doen waren. Ik ben uiteindelijk maar gaan slapen, ja, met de bek op half zeven. Dat was vast een mooi gezicht, want toen ik wakker werd zat werkelijk iedereen me aan te staren. Inmiddels waren er drie jonge Russische knapen ingestapt. Ze hadden zo te horen genoeg gedronken. Ook in de trein gingen ze vrolijk door. De conductrice werd dus weer boos! Een van de kerels had een enorm aanstekelijke lach, geweldig. Ze waren niet vervelend verder, alleen heel grappig. Het viel me verder op dat er veel transportwagens op de Letse rails staan. Overal staan Russische teksten op. Iedere keer als ik een oude roestige veewagen zie moet ik denken aan de beelden van de film van vorige week. Ik denk dat veel mensen hun laatste uurtjes in deze wagens hebben doorgebracht… een gruwelijke gedachte. Uiteindelijk zijn we veilig en wel in Riga teruggekomen. Wie had dat gedacht na al die verhalen. De machinist sprak alsof hij een beste fles vodka achter de kiezen had, dus het was maar afwachten of alles goed zou komen.

Het was een prachtig weekend vol nieuwe indrukken. Het was eens wat anders dan Barcelona of Parijs! Echt, het was heel mooi om een stad met andere mensen en zo’n jonge, duistere geschiedenis te bezoeken.

Letse gezelligheid

Hallo allemaal! Tijd voor de volgende update. De tijd vliegt hier; het is niet normaal. Maar, dat is een goed teken! Ik heb het echt enorm naar m’n zin! Ook al staan er nog steeds wat essays op het programma, het is een stuk minder dan vorige maand. Dat brengt me op het vak waarin we dieper ingaan op de Europese economie en grondwet. We hebben onze leraar de naam “Nostradamus” gegeven. Misschien kennen jullie dat liedje van Hans Teeuwen wel… “Nostradamus, Nostradamus, Nostradamus in z’n strakke groene broek; stond hem goed!”. Nou, die leraar had toch laatst zo’n strakke broek aan dat je echt alles zag zitten. En probeer je dan nog maar eens te concentreren! Dat blijf je dus steeds in je ooghoeken zien als je hem aankijkt..

Dinsdagavond hadden Stevany en ik afgesproken met Diederick. Hij helpt een Lets bedrijf om een ingewikkeld systeem op te zetten in Riga. Via mijn blog had hij me laten weten dat hij het leuk vond om mijn verhalen te lezen (en zijn Letse collega met behulp van een vertaalmachine ook!). Hij zou het weekend teruggaan naar Nederland en had aangeboden wat Nederlandse lekkernijen mee te nemen. Dinsdagavond werden Stevany en ik verrast met een zak vol zoute drop en pepernoten; heerlijk! Uiteindelijk zijn Diederick, Stevany en ik naar een gezellig steakhouse geweest waar we uitstekend hebben gegeten. Ik heb erg genoten van een lekker stukje vlees en een fijne aardappel met de meest heerlijke champignon saus ooit! We hebben leuk gebabbeld over de verschillen tussen Nederland en Letland. Diederick, als je dit leest; nogmaals bedankt voor de fijne avond, ook namens Stevany!

Woensdagochtend had ik Intercultural Relations. Normaal bespreken we in de klas de verschillen tussen de Letse cultuur en de culturen van alle studenten. Ik zit in de tandartsen klas met mensen uit o.a. Duitsland, Zweden en Noorwegen. Dit keer stond er iets anders op het programma. We gingen een film kijken over de Soviet terreur. Dat was werkelijk de meest walgelijke film die ik ooit gezien heb, bah! Uitgemergelde, naakte, dode lichamen op torenhoge stapels, verplaatst door kleine shovels. En het ging maar door… M’n ontbijt kwam er haast van omhoog…

Toen ik naar huis wilde gaan kwam ik om de gang Raitis tegen, een van mijn Letse klasgenoten. Hij nodigde me uit om naar zijn feestje te komen, later die avond. Ik was wel benieuwd naar de Letse manier van feestvieren, dus samen met Stevany en Fien ben ik er uiteindelijk later die avond heen gegaan. Hij vertelde ons dat hij niet ver buiten de stad woont, maar toch, het was nog een best eind! Het was een lange busreis door duistere stukken bos. Straatverlichting kennen ze hier niet. Onderweg zagen we nog een paar keer wat hele rare flitsen in de lucht. Onweer, vuurwerk, noorderlicht? Ik weet nog niet wat het nou werkelijk was. Toen we bij de juiste halte uitstapten stond Raitis al op ons te wachten. Met de auto hebben we nog een paar kilometer afgelegd voordat we eindelijk bij zijn huis kwamen. Aldaar werden we verwelkomd door een stuk of tien Letse mede klasgenoten. Raitis heeft zijn huis samen met zijn vader gebouwd (en dat was ook wel te zien), en het is een knus optrekje geworden. We zaten met z’n allen in een kleine boeren woonkamer voor de kachel, vergezeld met een biertje en wat lekkere broodjes. Het was erg gezellig! Helaas moesten Fien en ik om 09.00 uur de volgende ochtend bij Radio Latvia voor de deur staan, dus we konden het niet te laat maken. Midden in de nacht zijn we met de taxi terug gegaan. Ook al word ik normaal kotsmisselijk in de auto, het was fijn om vanuit de auto lekker naar het duistere Letse landschap te kijken. Rond 04.00 uur ben ik uiteindelijk gaan slapen, veel later dan gepland. Even later ging mijn wekker alweer en was het tijd om wat nieuwsberichten voor te lezen in de studio van Radio Latvia. De leraar geeft eigenlijk alleen maar commentaar, en geen complimenten. Maar, als ik het goed heb hoorde ik toch echt dat hij me vertelde dat ik een glimlach in m’n stem heb! Niet slecht ;-). Na de les heb ik Stevany verrast met een stevig ontbijtje (aardappelbolletjes!), waarna ik weer even m’n bed ingedoken ben.

Donderdagmiddag scheen de zon, dat komt de laatste tijd niet zo vaak meer voor! Ook al was het best koud, het was erg aangenaam buiten. Tegen de avond ben ik samen met Felix nog een stuk gaan wandelen. Hij had de toeristische trekpleisters nog niet gezien, dus ik heb de gids uitgehangen en hem alle mooie plekjes van Riga laten zien. Toen we terugkwamen was het erg druk voor het opera gebouw. Spoedig zou een voorstelling beginnen, en alle gasten druppelden langzaamaan binnen. Erg leuk om te zien! Er stond een hele groep paparazzi mensen voor de ingang om alle bekenden te fotograferen. De president werd zelfs met politiebegeleiding voor de deur afgezet.

Goed, inmiddels was het al weer etenstijd, en Justus, Stevany en ik besloten pizza te gaan eten. Mijn pizza ging iets te hard helaas, en een zwarte bodem was het gevolg! Ik heb uiteindelijk chocolade ijs als avondeten gegeten, en tien minuten voor sluitingstijd van de Rimi heb ik me snel nog even een broodje kip gehaald. De rest van de avond hebben we gevuld met een van onze favoriete activiteiten; simpele Duitse real life shows kijken! Om 01.00 uur vonden we het wel genoeg. We waren toen compleet op de hoogte van lelijke dikke Duitsers die opzoek zijn naar een import bruid uit Oekraïne. Fascinerend!

Tot zover mijn update! Stevany en ik vertrekken morgen om 07.10 uur richting Daugavpils. Het wordt een vier uur durende treinreis, en we hopen zondagavond veilig en wel in Riga terug te keren. Een verslag van ons reisje volgt!

Uz redzi!

Nieuwtjes! Deel 3

– Nou, mijn nieuwe rugzak heeft meteen de eerste dag een mooie doop gekregen. Toen Stevany en ik wat bier wilden inslaan is een van de halve liter flessen geknapt. Daar stond ik dan, met een tas waar het bier uitstroomde… Het is me weer een keer gelukt de Letten aan het lachen te krijgen, ja, ze leren het nog wel!

– Vrijdag heb ik eindelijk een paar meters gefietst! Dat was echt al lang geleden… Het is onmogelijk om hier door de stad te fietsen, vandaar dat ik ook besloten heb geen fiets te kopen. Toen ik bij Jonas en Justus ging eten zag ik daar een prachtige mountainbike staan. Omdat hun woonkamer enorm groot is heb ik daar een paar rondjes gefietst; dat was fijn!

– Gisterochtend lag er sneeuw op de auto’s!

– Donderdag moet ik weer naar Radio Latvia. Ik moet drie Nederlandse artikelen voorbereiden. Het gaat dus niet om de inhoud, maar om hoe ik het breng. Als ik recht ga zitten en overdreven articuleer komt het vast helemaal goed!

– Dit weekend gaan Stevany en ik naar Daugavpils!

– Ohja, ik ben net even naar de markt geweest om wat lekkere dingetjes te kopen. De Russische pannekoeken daar zijn echt te lekker voor woorden! Ik heb gekozen voor de cottage cheese en de appel/kaneel variant; heerlijk (en het kostte haast niets, ja, de Nederlandse voorliefde voor goed en goedkoop leeft hier nog steeds).


En zulke taferelen krijg je als je te veel met medicijn studenten omgaat 😉

Alfa Centrs

Deze middag ben ik naar het Alfa shopping center geweest; wow wat was dat groot! De Rimi supermarkt was werkelijk waar zo’n honderd keer groter dan het kleine filiaal in Galeria Centrs. Veel te veel keuze; verschrikkelijk! Een hartverwarmend detail waren de grote bakken vol afgedankte Nederlandse Pringles chips. Geweldig, oranje kokers met rood-wit-blauwe vlaggen en de tekst “Zomerhete Oranjepeper”.

Ik heb uiteindelijk een nieuwe rugzak gekocht (mijn oude was echt aan vervanging toe) en een nieuwe broek (aangezien mijn favoriete broek een gat heeft op een wel heel niet-charmante plek). Ik was eigenlijk van plan een warme trui te kopen, maar door mijn kieskeurigheid is dat helaas niet gelukt.

De tramreis was weer een hele beleving. Iedere dag kijk ik mijn ogen hier nog uit. Buiten de stad zaten overal mensen in de bosjes, gezellig te praten en koffie te drinken. Verder zijn de sporen van het communisme nog op veel plaatsen terug te vinden, vooral in de architectuur. Wat me wel meeviel… de Letse mensen in de tram hebben me goed geholpen om de juiste bestemming te bereiken. Ook al konden ze geen Engels, ik heb het toch begrepen. Met een paar Letse woorden van mijn kant toverde ik zelfs nog een paar glimlachen op de anders zo sip kijkende Letse mondjes. Yey!

Deze avond hebben Stevany en ik wat plannetjes gemaakt voor ons volgende reisje. Bestemming: Daugavpils! Dat is de twee na grootste stad van Letland, en beroemd om zijn vele Russische inwoners. We zijn benieuwd!