Rare gebeurtenissen, maar toch gelukkig

Ohja! Wat ik nog vergeten was te vertellen… Ons vertrek uit Daugavpils… Toen Stevany en ik wilden uitchecken wees Stevany me op de bewaker, die half slapend tegen de balie aan stond te hangen. Precies op het moment dat ze dat zei hoorden we gekraak op zijn portofoon. Hij stoof op het beveiligingskastje af waarna hij als een atleet de trap op sprintte. Nog geen tien seconden later ging in het hele hotel het alarm af. Wij hadden inmiddels uitgecheckt en konden zelfs buiten het alarm nog van ver horen. Even dachten we dat het hotel in de brand stond, maar de rook wat naar buiten kwam was van de bakafdeling van de naastgelegen Rimi supermarkt. Ik ben benieuwd wat er nou daadwerkelijk aan de hand was!

Verder heb ik gisteren iets gezien wat ik kan toevoegen aan het lijstje met minder prettige gebeurtenissen. Ik zat in de tram op weg naar school. Toen we stopten bij de tweede halte na de brug zag ik een jongen van rond de vijftien jaar op de grond liggen. Er hingen twee grotere jongens over hem heen. Ze bedekten hun gezichten met hun mutsen. De jongen die reddeloos op de grond lag keek me recht in m’n gezicht aan, en ik zag meteen dat hij hulp nodig had. Toen de twee jongens doorhadden dat iedereen vanuit de tram naar ze aan het kijken was zetten ze het op een lopen. Ze renden keihard weg, en de jongen bleef verschrikt achter. Arm kind… Dat was geen prettig gezicht! Uiteindelijk stond hij op, veegde het gras van zijn jas, en liep met een verwarde blik in zijn ogen weg van de plaats waar hij zojuist aangevallen was. Ook al heb ik van vele Letten gehoord dat zulke dingen in Letland bijna nooit voorkomen, het is wel heel vreemd dat ik nu weer zo iets raars zie gebeuren.

Hoe dan ook, ik voel me erg veilig hier. Ik kan wel zeggen dat ik het laatste en vierde stadium van mijn “cultuurshock” heb bereikt. Ik voel me hier thuis en mis (naast mijn fiets) de Nederlandse dingen eigenlijk helemaal niet. Het leven in Nederland is beter, maar de Letse cultuur heeft toch ook wel iets. Nu ik beter Lets spreek lijken zelfs de mensen hier mee te vallen. Goed, ze zijn nog steeds stil in de tram en ze kijken niet bepaald vrolijk, maar toch… Nu ik mijn eten bestel in het Lets tover ik bijna iedere keer een glimlach op de Letse gezichten achter de balie. Toen ik vanochtend op de centrale markt Russische pannenkoeken ging kopen vroeg de verkoopster zelfs waar ik zo goed Lets had geleerd. Ze probeerde er in haar slechte Engels nog een goed lopend gesprekje van te maken ook. Heel hardverwarmend; en dat komt steeds vaker voor.

Vandaag was een prachtige dag. Ook al was het maar drie graden, het voelde redelijk warm aan omdat de zon duidelijk aanwezig was. Ik heb een lange wandeling gemaakt langs de Daugava, waarna ik aan de andere kant van deze rivier een groot winkelcentrum heb bezocht. Daar heb ik eindelijk de Russische muts gevonden die ik zo graag wilde! Deze gaat nog heel goed van pas komen de komende weken.

Kortom, het gaat erg goed met me en ik ben heel gelukkig! Ik ben ontzettend blij dat ik Riga als Erasmus bestemming heb gekozen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s