Independence Day!

Gisteren was het feest in Letland, het was Independence Day. Letland werd deze dag 91 jaar, en dat werd gevierd! Rond elf uur stonden er allemaal chique auto’s van verschillende ambassades voor het operagebouw. Turkije, Duitsland, Wit-Rusland en Zweden, volgens mij was ieder land wel vertegenwoordigd. Vanaf de derde verdieping van het hotel was goed te zien hoe zo’n mensenmassa er voor het Vrijheidsbeeld stond. Best knap dat dat beeld er nu nog staat eigenlijk… Het heeft de Sovjet bezetting overleefd, en dat terwijl het een duidelijk teken van Lets nationalisme is. Een paar fanatiekelingen hebben verwoesting kunnen voorkomen door de Russen het als kunst te laten zien. Op de een of andere wonderlijke wijze is dat gelukt, en staat het beeld nog steeds te pronken aan het begin van Brivibas Iela, oftewel de straat van de vrijheid. Het beeld is gericht naar het Westen, om zich af te zetten tegen het Communistische Oosten.



Rond het middaguur besloot ik met Felix een kijkje te gaan nemen bij het monument. Er stonden twee bewakers tussen een zee van bloemen. Verder lag er vanaf de “Laima” klok, een heel eind verderop, een hele rij bloemen. Het was een spoor van rode en witte bloemen, gebaseerd op de Letse vlag. Iedereen legde er bloemen bij, waardoor de lijn steeds voller werd. Er liep een man met een professionele camera rond, en hij filmde de gebeurtenissen en de mensen. Ik weet niet hoe het kwam, maar steeds toen Felix en ik langs hem liepen nam hij ons vol in beeld. Zat m’n haar raar of zagen we er gewoon schattig en gelukkig uit?


Wat later op de middag ben ik met Stevany nog even naar dezelfde plaats geweest. Het was inmiddels al wat drukker. Opeens hoorde ik vanuit de verte het gedreun van een paar helikopters. In de verte zag ik ze, zes stuks, enorm groot, en eentje had er zelfs een Letse vlag onder hangen. Het was lang geleden dat ik zo’n kippenvel had gehad, wauw! Dat was echt een prachtig gezicht. Bij de Daugava was een parade aan de gang, en na afloop liep iedereen richting het vrijheidsmonument. Letland heeft twee miljoen inwoners, en volgens mij heb ik toch echt twee derde van de hele bevolking gezien. Serieus, zoveel mensen bij elkaar had ik echt nog nooit gezien.

Om deze memorabele dag te vieren besloten Stevany en ik om een Leffe te gaan drinken in de “Bon Vivant”. Aldaar troffen we een wat oudere man, ik denk dat hij begin 70 is. Hij proostte in het Lets, en dat konden wij natuurlijk ook! Hij vroeg waar we vandaan kwamen, en ik kon het hem soepeltjes in het Lets vertellen. Even later werd het Lets iets te moeilijk, waardoor we overschakelden op het Engels. Hij kon het wel niet zo goed, maar toch, het was te begrijpen. Hij vertelde ons over Letland, over zijn woonplaats en over zijn reis naar Nederland. “Maastricht! I’ve been there”, waarna hij ons vertelde dat hij de Selexyz boekenwinkel in de kerk zo prachtig vond. Uiteindelijk begon hij over de Sovjet bezetting, en ik zag aan het traanwater in zijn ogen dat het nog steeds een moeilijk onderwerp is. Ik vond het heel boeiend om naar zijn verhalen te luisteren. Hij zei dat het vroeger heel moeilijk was om mensen uit andere landen te leren kennen. Hij was zichtbaar blij met onze interesse, en vroeg of we zin hadden om zijn vrouw te ontmoeten. Ze had op dat moment een bespreking in het centrum van Riga, en zou binnen een korte tijd klaar zijn. Ze is gids in Riga, en weet dus veel te vertellen over de Letse geschiedenis. Nadat de beste man ons drankje had betaalt liepen we richting het operagebouw. Daar kwam zijn vrouw al glunderend de tram uitstappen. Geweldig, dat wij nou net die ene lachende Letse troffen die ons graag wilde ontmoeten.


Met z’n vieren liepen we de binnenstad in, waar allemaal kunstzinnige lichtobjecten opgesteld stonden. “Oh, what’s your name again?”, Nienke, “Ninkie, Njenka, uuh, Nienke!” , Ja!, “My name is Zaiga”, waarna haar man zijn hand uitstak en vervolgde “And my name is Alberts!”. Het was redelijk fris buiten, en Zaiga was erg bezorgd dat we het te koud hadden, waarna ze meerdere malen over onze armen wreef. Wat een schattig mens. Tijdens de wandeling zijn we veel te weten gekomen over Riga en hebben we de vele verhalen achter de prachtige gebouwen gehoord. Op een gegeven moment liepen we langs een cafétje, waar een Letse tekst op de muur stond. Het kwam uit een Lets liedje. Een paar tellen later begon Zaiga te zingen, heel hoog, maar heel mooi. Alberts deed mee. Het was erg ontroerend; twee gelukkige oudere mensen die zoveel hebben meegemaakt die opeens samen stonden te zingen. Het was een mooi moment. Ook nu werd het Sovjet verleden er weer bij gehaald. Voor het eerst hoorde ik dat deze tijd niet alleen maar gitzwart was. Zaiga vertelde over de leuke kanten. Ze lachten veel en zongen nationale liedjes. Iedere vorm van nationalisme was in die tijd speciaal, eenvoudigweg omdat het niet mocht. Dingen die niet mogen zijn altijd spannend, dus wanneer er stiekem een Letse vlag werd opgehangen konden mensen enorm genieten van dit vaderlandslievende gevoel, ook al hield de KGB ze scherp in de gaten.

Even later werden Stevany en ik getrakteerd op een fijne gluhwein. Dat ging er wel in na zo’n koude wandeling! Alberts vertelde me dat ik maarzo eens een familielid van hem had kunnen zijn. Zijn familie bestaat ook uit van die witkopjes, vertelde hij, al wijzend naar zijn zilveren haren. Ook had hij dezelfde kuiltjes in zijn wangen als ik heb. Na een paar complimenten over mijn goed verstaanbare Engels vervolgden we onze weg richting het vrijheidsmonument. Onderweg kwamen we nog allemaal interessante kunstobjecten tegen, en oh, wat was het druk. De kou was niet meer uit te houden, dus Stevany en ik zijn rond half acht richting het hotel gegaan om wat warmers aan te trekken. Met een glimlach en een lieflijke handdruk namen we afscheid van Zaiga en Alberts; wat een geweldig stel. Zaiga gaf ons haar kaartje, en zei dat ze het leuk zou vinden als we nog een keertje bij ze op bezoek zouden komen. Dat gaan we zeker doen! Die avond zijn we nog even naar de live toespraak van de president van Letland wezen kijken, waarna ik samen met wat andere studenten uit het hostel heb genoten van het vuurwerk. Het duurde weliswaar niet zo lang, maar toch, het was leuk om te zien (net zoals alle agenten die de enorme mensenmassa eigenlijk niet in bedwang kon houden). Overal waren mensen, overal! Maar hmm, het was een fijne dag…


Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s