Gezond naar Salaspils, ziek weer terug

Er stonden voor vrijdag geen lessen op het programma, dus Stevany en ik besloten dat het tijd was voor onze volgende excursie. Het was in eerste instantie de bedoeling om naar Kaap Kolka te gaan. Helaas zou de bus pas rond 13.00 uur vertrekken, zodat het al donker zou zijn wanneer we eindelijk zouden aankomen. Dan maar naar Salaspils! We hadden geen idee wat ons te wachten stond, maar het leek ons wel een leuk klein dorpje om te bezoeken. Even voor 11 namen we de trein, en binnen 25 minuten waren we er al. We stapten uit in the middle of nowhere. Tegenover het station lag een grote botanische tuin. Er liep werkelijk waar geen hond. Er liepen trouwens wel twee herten! Heel leuk, ze waren erg nieuwsgierig, dus we hebben ze van redelijk dichtbij kunnen bekijken. We vervolgden onze weg richting het “centrum”. Bij het station vroegen we om een kaart, zodat we wat beter konden zien waar we nou precies heen moesten. Dat was niet zo’n succes. “Do you have a map?”, waarna het vrouwtje in de kiosk hevig nee begon te schudden en antwoordde met “nesaprotu”. Oftewel, “Heeft u een kaart?”, “Ik snap het niet”. Uiteindelijk snapten we wel waarom ze geen kaart had. Zo groot was Salaspils nou ook weer niet; dat merkten we wel toen we wat meer richting de bewoonde wereld liepen. De tijd leek hier te hebben stilgestaan. Er stonden grote hoeveelheden Sovjet flats. Verder had ik het idee dat ik in een dorpje vlakbij Tsjernobyl liep. Het viel me op dat er veel mensen op straat rondliepen die een misvormd gezicht hadden. Heel vreemd, maar met zeker 50 % van de mensen leek wel iets mis. Verder hing er een rare sfeer. Enkele Letten hadden me gewaarschuwd voor zo’n zelfde sfeer in Daugavpils, maar daar voelde ik me juist erg veilig. In Salaspils was dat niet het geval. Stevany en ik probeerden zo min mogelijk Nederlands te praten wanneer er mensen langs ons liepen, en ook een serieuze blik was voor mij opeens geen probleem meer. Dat lukt me anders toch niet zo snel! Ik had enorme last van mijn benen, en ik voelde me behoorlijk zwak. In de lokale supermarkt heb ik voor 3 santim een wortel en een appel gekocht. De wortel ging er nog wel in, maar de appel, blll. Ik ben er wel achter gekomen dat ik geen liefhebber ben van Poolse appels met een meel-bite. Ik begon me steeds minder goed te voelen, dus we zijn na 2,5 uur in Salaspils weer richting huis gegaan. Ik ben in bed gaan liggen en ik ben er haast nog niet weer uitgekomen. Ik heb hele hoge koorts en enorme keelpijn. Sinds vrijdagmiddag heb ik heel veel geslapen, maar ik merk dat het op dit moment al ietsje beter gaat. Op tv worden bijna de hele dag door ijs hockey wedstrijden uitgezonden van Dinamo Riga, bijna altijd tegen Russische clubs. Zo kom ik de dag wel door. Verder wordt er goed voor me gezorgd. Felix komt me om de zoveel uur een appeltje of een kopje thee brengen. Handig, zo’n medicijnstudent; goed werkende pilletjes en heel veel aandacht in overvloed!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s