Rimi

Ik kom er eigenlijk iedere dag wel een keer; de Rimi. Het is te vergelijken met de Super de Boer in Nederland, alleen is dit de Letse variant. Ik ben een trouw bezoekster van het filiaal in Galerija Centrs. Het is er niet groot, maar ook niet heel klein; precies goed. Voorbij de ingang aan de linkerkant is de bakkersafdeling. ’s Ochtends voor het naar school gaan hier even broodjes scoren is geweldig, vooral als ze nog warm zijn! Mijn favoriet is de “biezpiena” variant, een broodje met een soort warme, zurige, heerlijke kwark. Oh, wat ga ik dat missen als ik weer terug in Nederland ben! Een eindje verder de winkel in, na het passeren van rekken vol verschillende soorten (rogge)broden, kom je terecht op de patisserie afdeling. Daar hebben ze gebakjes en andere zoetige lekkernijen. Volgens mij is de eerste reactie van een Nederlander die daar langs loopt “wow, wat goedkoop!”. Ja, duur is het niet, wat erg verleidelijk is. De rest van de winkel is eigenlijk zoals ik in Nederland gewend ben, maar de producten verschillen enorm. Thuis hebben we geen yoghurt met broodsmaak, niet zoveel soorten cottage cheese, en al helemaal niet de wereld aan zonnebloemreepjes, koekjes en smeerseltjes. In Letland hebben ze naast de schepsnoep nog iets beters; schepkoekjes. Fantastiski! Volgens mij heb ik onderhand alle soorten wel een keer geproefd. Het is steeds maar de vraag wat ik precies koop. De beschrijvingen op de producten zijn meestal alleen in het Lets, Litouws, Ests en Russisch. Engels komt maar zelden voor. Zo kom je wel eens voor verassingen te staan. Goed… verder zijn Letten grote ijsliefhebbers; zeker de helft van de vrieskisten zijn gevuld met ijs, allemaal los verkrijgbaar. Ik ben een groot fan van de yoghurt en mint variant. Wat ik minder lekker vind is Kvass, een drankje dat vooral in de Sovjet periode erg populair was. Het wordt nog steeds goed verkocht. Ik heb geen idee waarom. Het is een soort broodachtig drankje, en zoiets goors heb ik serieus waar nog nooit gedronken! Achter de kassa’s zitten dag in dag uit dezelfde vrouwen. Svetlana, Daina, Anita… Wat erg, ik ken hun namen zelfs al! Het meisje met de bril en de kromme nep nagels kijkt altijd heel chagrijnig, terwijl het meisje met de bloem in haar haar altijd vriendelijk lacht. Anita is de wipkip van het hele gebeuren. Fanatiek heen en weer wippend op haar kassierstoel haalt ze de producten met opperste concentratie over de scanner heen. Ik heb gehoord dat kassières maar zo’n 200 Lat per maand verdienen; dat is hard en veel werken voor weinig geld. Of ik nou op een luie zondag m’n ontbijt kom halen om 16.00 uur of als ik op een woensdag vroeg naar school ga, ik zie altijd dezelfde koppen achter de kassa zitten. Het is moeilijk voor te stellen dat deze mensen een leven hebben buiten het scannen van boodschappen.

Advertenties

One Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s