And the story continues…

Ik had het in eerste instantie niet gedacht, maar ik mis Riga meer dan verwacht. De eerste dagen in Nederland waren heel vreemd. Ik was blij om mijn ouders weer te zien, maar bleef een dag of tien met een leeg gevoel op de bank zitten. Ik had nergens zin in. Alles was zo stil, vooral omdat ons altijd vrolijke Catootje me niet meer kon verblijden met haar schattige streken. Na een half jaar in de binnenstad van een levendige stad te hebben gewoond, viel het zwaar om weer in het oh zo rustige Emmen rond te dwalen. Ik miste zelfs de dingen waar ik in Riga af en toe gek van werd. De donkere dagen, het eentonige voedsel, de eindeloze bank-hang avonden voor de televisie en zelfs de Letse bevolking, met hun serieuze en niet vrolijke blikken. In Riga had ik veel mensen om me heen, schreef ik consequent essays en maakte ik er een sport van om iedere keer weer een nieuw, niet-toeristisch, duister plekje van de stad te ontdekken. Ik voelde me leeg in Emmen, en dat heeft mijn lichaam vernomen. Mijn eetlust was weg, evenals enkele kostbare kilo’s die ik eigenlijk niet kon missen. Stukje bij beetje begon ik het Nederlandse leven weer te accepteren. Ik verhuisde mijn persoonlijke spullen terug naar Maastricht, daar waar mijn studie zich vervolgde. De eerste dagen waren zwaar. Het nieuwe blok bleek drukker dan verwacht, en ik kon er maar moeilijk aan wennen om mijn oude leventje in Maastricht weer op te pakken. Het huiselijke gevoel dat ik “vroeger” had is verdwenen. Het voelt niet meer als thuis. Nu ik weet hoe fijn het studentenleven elders kan zijn, kan ik me maar moeilijk aanpassen aan Nederland.

Sinds mijn terugkomst uit Riga ben ik al twee keer terug geweest richting the Baltics. Ook het derde bezoek laat niet lang meer op zich wachten. Hoewel er tijdens de carnavalsvakantie nog een dik pak sneeuw lag, was het vorige week aangenaam warm. Ik heb met veel plezier zonder jas door de binnenstad gewandeld, gewapend met mijn camera en door der Sonne angestrahlt. Iedere keer dat ik voet op Letse bodem zet, voelt het alsof ik weer thuis ben. Ik had niet gedacht dat ik me ooit zo vertrouwd zou kunnen voelen in een land dat in vele opzichten verschilt van Nederland. Ik geniet van iedere seconde in Riga, vooral met Felix aan mijn zijde. Mede door hem leef ik iedere keer vol verlangen toe naar mijn volgende bezoek. Ik ben niet vaak zó intens gelukkig geweest. Tijdens de meivakantie (oftewel “aprilvakantie”, want het was eind april) heb ik weer een aantal dingen meegemaakt die eigenlijk wel de moeite zijn om over te schrijven.

Het was een spannende week. Vele vluchten zijn gecanceld vanwege de vulkanische aswolk uit Ijsland. Ik had bijna het punt bereikt dat ik weer begon met nagelbijten. Ryan Air had alle vluchten tot en met donderdag afgelast. Mijn vlucht stond gepland voor de vrijdagmiddag. Het kleine sprankje hoop dat ik nog had werd beloont met een stralende vrijdagmiddag op het vliegveld van Brussel Charloi Sud. “U kunt nu inchecken voor de vlucht naar Riga”. Yes! Pas toen ik echt in het vliegtuig zat besefte ik hoe zo’n mazzel ik had. Aangekomen in Riga, op weg naar de aankomsthal, sprak ik een Nederlander die zich niet al te best had voorbereid op zijn tripje naar Riga. Hij dacht dat zijn zomergarderobe wel zou volstaan, maar dat viel tegen. Bij aankomst was het zo’n 5 graden, hoewel het eerder die dag nog had gesneeuwd. In de aankomsthal scande ik vlug alle mensen af en zag al snel Felix op me staan wachten. Het voelde goed om weer thuis te zijn. Later die avond zijn we samen naar een feestje van zijn klasgenoten geweest. Het was erg fijn om iedereen weer terug te zien. De “It’s Nienke-day!” kreten vlogen aan alle kanten om mijn oren; ik moest er zelfs van blozen. Na een lui weekend en een volle maag van allerlei Letse lekkernijen was het tijd voor iets intellectueels. Ik ben naar een lezing geweest van John Newbigin, over “The Creative Economy and Creative Government”. Inspirerend! Het was de derde lezing in een reeks van “Readings from World Leaders”. Leuk is dat de president van Letland, Valdis Zatlers, meneer Newbigin aankondigde, en niet ver van mij plaatsnam om de lezing te volgen. Prachtig, dat dat allemaal maar zo kan. Ik verbaasde me over de intelligente vragen van Letse studenten; ze lijken zich altijd voor de volle 100% voor hun interesseveld in te zetten.

Om eerlijk te zijn voelde ik me die dag zelfs een beetje Lets. Ik kon een paar zaken van de Letse introductie verstaan, ik droeg een typisch (haast te kort) Lets jurkje en natuurlijk een stel hoge hakken. Ik betrapte mezelf er zelfs of dat ik een te gefocuste look op mijn gezicht had. Stiekem noem ik dat verschijnsel altijd een “Sovjet kop”, maar dat klinkt best akelig en zullen de Letten waarschijnlijk niet waarderen. Dit doet me denken aan alle ouderwetse dingen die Stevany en ik tijdens ons verblijf en Riga tegenkwamen. “Oh, wat een Sovjet gebouw/trein/kapsel/jas/brievenbus/collegezaal/bank/kleur op de muur”. Uiteindelijk hebben we het woord Sovjet maar opgedraaid, zodat de aandachtig luisterende mensen in de tram maar niet doorhadden dat we de hele tijd over hun minder aangename verleden aan het praten waren. “Tejvos” werd uiteindelijk “Teivels”, ik weet niet waarom, waarschijnlijk omdat het wat makkelijker uit te spreken is. Ik heb mezelf er al een paar keer op betrapt dat ik in Nederland het woord “Teivels” gebruik, ook al heeft geen hond enig idee waar ik het dan over heb.

Nouja, genoeg afgedwaald. Tijd voor een nieuwe coupe! Dat maakte het Letse plaatje helemaal compleet. Tijdens mijn bezoekje aan de kapper heb ik zelfs nog wat Lets kunnen oefenen. Later die dag ben ik samen met Felix naar een van de weinige fietsenwinkels in Riga geweest. Toen we de bus uitstapten viel het me op dat een jonge vrouw de hele tijd naar me zat te kijken. Heel vreemd, normaal kijken Letten je maar zo niet recht in je gezicht aan. Ze bleef maar kijken, en op een gegeven moment sprak ze me aan. Ik was precies waar ze naar opzoek was. De jonge vrouw, Katrina, bleek een fotografe te zijn. Ze gaf me haar kaartje in de hoop dat ik haar spoedig zou contacteren. Ze wilde dolgraag een fotoshoot met me doen! Met een glimlach en een dikke rode kop vervolgde ik de weg naar de fietsenwinkel. Aldaar werd Felix geholpen door een (iets te) enthousiaste verkoper. Hij vond het geweldig om een Duitser en een Nederlander in de winkel te hebben. Iedere keer als het even niet over de verkoop van Felix zijn toekomstige fiets ging, begon de verkoper, Pavels, te vertellen over zijn fietsavonturen in België en Nederland. Ik heb nog nooit zo’n apart bezoekje aan een fietsenwinkel meegemaakt.

Thuisgekomen heb ik meteen Katrina gemaild, waar ze hartstikke blij mee was. We maakten een afspraak voor de donderdag. Ik vertrok met een tas vol kleding richting haar huis. Ze vertelde me dat ze thuis een eigen studio heeft, en dat haar man Olivier ook fotograaf is. Ik heb het werk van beide van tevoren eens goed bekeken, en voelde me geëerd dat ik door zo’n getalenteerde fotografe gevraagd was voor een shoot. Het was een regenachtige dag, en vol goede moet liep ik Ģertrūdes iela af. Onderweg kwam ik nog een paar oude schoolgenoten tegen, die zich erover verwonderden dat ik nou voor de zoveelste keer weer in Riga ronddwaalde. Uiteindelijk kwam ik bij het juiste gebouw aan. Het trappenhuis zag er vervallen uit, zoals in bijna elke flat in Riga. Even sloeg de twijfel toe; is dit echt te vertrouwen?! De Russische schoonmaker begon een heel verhaal te vertellen. Ik merkte dat de paar weken Russische les die ik gevolgd heb nog niet voldoende waren om zijn gemompel te verstaan. “Yes, you’re there, ring this bell :)” stond er op een schattig post-it’je naast appartement nummer negen op de vijfde verdieping. Ja, dat was typisch iets van Katrina, hier moest het zijn. Katrina opende de deur, en alles voelde meteen vertrouwd. Het twijfelachtige gevoel verdween als sneeuw voor de zon. Aan de keukentafel zat de baby nieuwsgierig te kijken naar waarschijnlijk de eerste Nederlandse die ze ooit had gezien. Ik maakte kennis met Olivier, de man van Katrina. Hij komt uit Frankrijk, en ik heb hem vol trots mijn eigen foto’s van Mondial Air Ballons 2009 laten zien. Katrina maakte de studio klaar en deed mijn make-up. Mijn gezicht moest er zo “nude” mogelijk uitzien. Het poseren ging perfect, dat had ik niet van mijzelf verwacht. Katrina gaf me een “mood” en ik acteerde er naar. Het was hartstikke leuk om te doen! Uiteindelijk ben ik een paar keer van kleding gewisseld, en ook mijn make-up is een paar keer aangepast. Ik heb zelfs witte veren als wimpers gehad. Het was een leerzame dag vol goede feedback en een geheugenkaart gevuld met bijna 800 foto’s. Volgens Katrina zou ik ben nog wel eens een zakcentje bij kunnen verdienen met dit werk. Ik ben benieuwd wat de toekomst me zal brengen…

Vrijdag was een mysterieuze dag. Het was warm, zo’n 20 graden, maar tegen de avond begon de lucht steeds maar grijzer te worden. Het was benauwd buiten, en het begon steeds harder te regenen. Felix en ik zaten met ons bordje eten op het balkon, genietend van geflits en gedonder uit de donkere hemel. Felix vertelde me dat hij niet zo dol is op onweer, en schoof meteen met zijn stoel veilig wat verder de kamer in. Door de regen begon het flink af te koelen en hebben we uiteindelijk de klapdeuren maar dicht gedaan. Niet veel later hoorden we overal sirenes. Normaal is dat de Letse president die dan door de stad rijdt en begeleid wordt door de politie, maar dit keer ging kwam er maar geen eind aan het schelle geluid. Brandweer, politie, ambulance… ze stonden er allemaal, voor de deur. Het elektriciteitshokje voor de Nationale Opera stond in lichter laaie. De bliksem was vast ingeslagen. Nadat de brand geblust was zagen we een dokter naar de achterkant van het hokje lopen. Hij hield een zwart kleed vast. Er was iemand gestorven. Op precies dat zelfde moment verschenen er enkele Chinese wensballonnen met kaarsjes in de lucht; alsof de ziel van de overleden persoon de aarde verliet. Het was een bizar maar bijzonder moment. Vlak voor middernacht arriveerde de lijkenwagen, en werd de grote witte plastic zak met het levenloze lichaam van de plaats des onheil verwijderd.

Alsof dit nog niet genoeg gekheid was, ging het de zaterdag gewoon verder. Eerst zijn Felix en ik op bezoek geweest bij Katrina, om de foto’s op te halen. Het duurde maken van de DVD met foto’s duurde nogal lang, dus we hebben in de Frans uitziende keuken een lekker kopje Letse kruidenthee gedronken. Heel lekker, en vers uit “mama’s” tuin. Een vriendin van Katrina schoof aan tafel aan, en samen genoten we van een heerlijke chocoladecake gemaakt door Olivier. We spraken over (hier is ie weer) de Sovjet tijd; nog altijd vers in het geheugen van vele jong volwassenen. “Vroeger hadden we geen kauwgom, en we wisten geen raad met een banaan; wat was dat voor ding? dachten we. We hadden bijna geen speelgoed, en dat wat we hadden was vies bruin en grijs”. Het blijft vreemd om zoiets van een jong iemand te horen. Het is eigenlijk allemaal nog zo vers… Toen de DVD van de fotoshoot eindelijk klaar was bedankte ik Katrina voor de fijne samenwerking en vervolgden Felix en ik onze reis richting de kust. We stapten op de trein richting Jurmala. Aldaar hebben we genoten van de zon, het strand en de Baltische Zee.


Ons bellenblaaszwaard zorgde voor veel plezier! Kort daarna deed zich nog meer amusement voor. Een verliefd Russisch koppel verplaatste zich steeds verder richting de bosrand bij het strand. En ja hoor, wat we voorspelden werd waar; op en neergaande bewegingen vanuit de bosjes. Vlakbij waren enkele kinderen aan het spelen. Opa was er ook bij, en plots viel zijn oog op het plezier hebbende stel. Hij pakte zijn telefoon en begon te bellen. Nog geen vijf minuten later kwam de politie het strand op rijden. Betrapt! De vrouw ging door het lint en rende er een paar keer in paniek vandoor. Zelfs haar moeder kwam nog even polshoogte nemen van de aanhouding door de politie. Na heel wat geduw, geschreeuw en boze gezichten kwam het stel er van af met een beste boete. Deze keer zullen ze niet snel vergeten!

Zondagochtend was het tijd om weer terug naar Maastricht te gaan. Met een paar tranen op mijn wangen verliet ik de terminal, wetende dat ik gelukkig binnen drie weken terug zal keren.

Advertenties