Adjustment!

When moving to another country you go through different phases. It starts with the honeymoon phase, when the new culture is experienced full of joy and excitement. However, soon the negotiation phase starts to play a bigger role. The differences between the home and host country become more and more visible, often with a slight negative undertone. Loneliness and homesickness play a big role during this phase. Even though there are quite some cultural differences between the Netherlands and Latvia, I almost never really disliked to be part of this new culture. With some healthy optimism and an attitude of not taking everything too serious a lot of negative feelings towards the host country can be avoided. Since I live in Latvia for quite a while now it might be easy to say this, even though I also had my start-up problems in the very beginning. I think I can say that I definitely reached the adjustment phase right now. It’s sometimes even heading towards the mastery phase. I’m used to Latvia’s culture and I’m not annoyed anymore by typical Latvian things like grumpy faces or the enormous inefficiency in this country. I always will remember the words of one of my Latvian teachers during my first lecture here in Riga. “Take it with a smile”, he said, even though I was secretly about to cry about the amount of essays that had to be written for his course. But, he was right. I live my life with a smile, even though almost no Latvian smiles along. However… I must admit I spot happy Latvians more and more often! Even the grumpy lady from the meat department gave me my 350 gr. chicken with a true hearted smile last week. Maybe that was because I was struggling with saying “350” in Latvian. However, I think she definitely appreciated my try. This whole idea about the honeymoon from mastery phase popped up in my head while I was waiting in line in the supermarket. I stared at my shopping chart at suddenly realized I really feel at home in Latvia. There was a big pot of borscht, next to a tasty “saldskabmaize”, which is a typical Latvian sweet-sour rye bread. Furthermore I was about to buy some Kefir, which is a beloved fermented milk drink. Like almost every day I also bought my Karums kurd snacks and a sweet piece of chocolate, manufactured by the Latvian chocolate producer Laima. Finally, my shopping chart doesn’t look like the one from a tourist anymore!

Tweede fotoshoot

Twee weken geleden had ik een afspraak met Katrina, een getalenteerde Letse fotografe. We kennen elkaar sinds april dit jaar, toen ze me op straat ontdekte als model. Ze had wat nieuwe ideetjes en wilde me graag weer als model gebruiken. Prima! Het was een lange dag. Ik stond van 14.00 uur ’s middags tot 19.00 uur ’s avonds voor de camera. Ik genoot van de vele soorten make-up die Katrina bij me aanbracht. We begonnen met wit; gelukkig is dat niet al te moeilijk met mijn huid en haar. Even later kreeg ik voor een paar minuten opvallende bordeauxrode lippen. Daarna was het tijd voor een ruige look met een dikke laag witte oogschaduw en een messy zachtroze lippenstift met glinsterende suikerachtige pareltjes. We sloten de sessie af met gitzwarte smokey eyes. Het was erg fijn om met Katrina samen te werken. We hebben zelfs al plannen om een fotoshoot in de sneeuw te houden. Oh wat zal dat koud worden!

Bij deze wil ik jullie ook meteen verwijzen naar Katrina haar blog. Ze heeft een klein verhaaltje geschreven over hoe ze mij vond na een lange zoektocht naar een “wit” model.

-15, lectures, brave Letse studenten, voedsel en een zonnig Riga

Een verslag voor de nieuwsbrief van Zuyd University:

Eind januari 2010. Na een paar ijskoude maanden in Letland kwam ik weer terug in Maastricht. Ondertussen was mijn wereldbeeld een stuk breder. Best heftig, wat de Baltische Staten hebben moeten doorstaan. Eerst de Russische bezetting, daarna kwamen de Duitsers, waarvan de Letten dachten dat ze de bevrijders waren, nou, niet dus, en toen kwamen de Russen weer. Naast Letland heb ik ook de andere Baltische Staten Litouwen en Estland bezocht. Ook Finland werd niet vergeten en als klap op de vuurpijl heb ik mijn 20ste verjaardag mogen vieren in Rusland. Ik voelde me thuis in al deze landen en had moeite om uiteindelijk weer terug in Nederland te zijn.

Gelukkig hielden alle destijds nog HEBO studenten zich al snel bezig met de volgende vraag “een minor of een scriptie”? Met oog op een toekomstige Master studie besloot ik voor de scriptie te gaan. Tijdens mijn verblijf in Riga, de hoofdstad van Letland, merkte ik dat er wat spanningen zijn tussen de Letse bevolking en de grote groep Russen die nog in Letland woont. Letland is pas sinds 1991 onafhankelijk, daarvoor maakte het nog deel uit van de Sovjet Unie. Een gek idee, mijn klasgenoten en ik waren toen al geboren. Ik weet nog goed toen ik in de wandelgangen hoorde dat je als scriptieschrijvende student maar een stuk of vier keer binnen 10 weken op school hoeft te komen. Zie je het denkbeeldige lampje boven mijn hoofd al verschijnen? “Hallo meneer Sterk! Ik wil me graag bezighouden met de problematiek tussen Letten en Russen, en ja…”, waarop meneer Sterk me aanvulde met “je wil terug?!”. Inderdaad, ik wilde maar al te graag terug. Het leuke is, het mocht nog ook!

Op dit moment zit ik dus in hartje Riga en vermaak ik me prima. Ik heb heel wat horrorverhalen over scripties gehoord, maar met een beetje discipline is er niets aan de hand. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er zelfs plezier aan heb om met dit onderwerp bezig te zijn. De afgelopen weken heb ik veel mensen geïnterviewd over de politieke situatie in Letland, hun verhaal over hoe het er in de Sovjet Unie aan toeging en welke rol de Europese Unie speelt in het leven van de gemiddelde Let. Ik kan nu al concluderen dat er eigenlijk maar weinig problemen zijn tussen Letten en Russen. Daar waar het echt fout gaat is de politiek. Dat komt me eigenlijk wel goed uit, aangezien ik een BB’er ben. Voor degenen die in dit onderwerp geïnteresseerd zijn kunnen natuurlijk altijd mijn scriptie even doorlezen.

Vlak voor mijn vertrek besprak ik met meneer Sterk hoe we het beste contact konden houden over de voortgang van mijn scriptie. Aangezien Jacques-Michel Bloi ook in Riga te vinden is voor zijn Erasmus programma besloot meneer Sterk langs te komen, waardoor hij ook mij kon begeleiden met mijn scriptie. Dit gaf hem ook de mogelijkheid om het Letse schoolsysteem wat beter te bekijken en enkele guest lectures te geven over Nederland. Jacques-Michel en ik hebben hem hierbij mee geholpen. Wat een genot, om voor Letse studenten te presenteren. Ze zijn muisstil, maken vrijwillig aantekeningen en kunnen zich anderhalf uur lang goed concentreren. We weten natuurlijk allemaal dat European Studies studenten hier iets meer moeite mee hebben. Van Geert Wilders tot Koningin Beatrix en van een interactieve quiz tot een taalles Nederlands, zowat alles kwam aan bod. Ik klink nu beslist als een overenthousiaste kleuterjuf, maar de leerlingen deden ontzettend goed mee.

Ook naast de lessen was er genoeg te doen. Ondanks het feit dat het -15 was scheen de zon volop. Vol trots kon ik meneer Sterk de stad laten zien waar ik zo gelukkig ben. De centrale markt waar de visgeur zich mengt met die van zoete broodjes en verse kaas, de oude binnenstad met prachtig gerenoveerde huizen, de typische eettentjes waar zelfs een gerecht genaamd “Uitsmijter” besteld kon worden; niets bleef onontdekt. Ook beklommen we Stalins Birthday Cake, een Russisch uitziend gebouw met naar het schijnt radioactieve stenen. We trokken de stoute schoenen aan en namen de rammelende lift van Russische makelarij naar boven. Wat een prachtig uitzicht! Aldaar verleidde meneer Sterk in zijn beste Russisch een lerares met de sleutel naar nog enkele etages hoger. Vanaf daar hadden we een geweldig uitzicht over heel Riga. Veilig beneden besloten we een klein, schattig kerkje te bezoeken. We belandden in een begrafenisceremonie van een klein babooshka vrouwtje dat overleden was. De kist was nog open, en op het moment dat we de kerk binnenstapten werd er net een wit kleedje met mooie borduursels over haar lichaam gedrapeerd. Iets om stil van te worden…

Later die week zijn meneer Sterk en ik uit eten geweest met Anna Kukoja, een Letse die 4,5 jaar in Nederland gewoond heeft en die in Maastricht succesvol de HEBO heeft afgerond. Ik verbaasde me over haar enorm goede kennis van de Nederlandse taal. Ik ga nu een hele gewaagde uitspraak doen, maar om eerlijk te zijn kon ik Anna beter begrijpen dan menig Limburger. Tsja, ik ben en blijf een nuchtere Drent die nog steeds moeite heeft met het Limburgs. Meneer Sterk sloot zijn bezoek af met een etentje bij mij thuis. Samen met mijn Duitse huisgenoten, een Austaliër en een Griekse genoten we van een lekker schnitzels die mijn vriend voor ons allemaal gemaakt had. Ook de wijn vloeide rijkelijk. Meneer Sterk is inmiddels weer thuis. Ik geniet hier nog iedere dag van dit toch wel behoorlijk gekke land, de mensen om mij heen en de kans die ik heb gekregen om mijn scriptie hier te mogen schrijven. Tot op de diploma-uitreiking!