Nog even over die sneeuw…

Ja. Hallo. Hier ben ik weer. Nog even over die sneeuw he…

Op dit moment ben ik onderweg naar een conferentie. Ik zit in de bus en over ongeveer drie kwartier hoop ik aan te komen in Tallinn. Naast me, aan de andere kant van het gangpad, zit een typische Rus. Gelukkig heeft hij z’n vodkfles thuis gelaten. Voor me zitten twee Duitsers. Ze hebben de stoel die eigenlijk voor mij gereserveerd was ingepikt. Gelukkig is het niet druk en heb ik een fijn ander plekje in de bus kunnen vinden. Het erge is… Ik maakte een kort praatje met ze toen de historische vraag weer eens werd gesteld. “But, you’re from Germany right?”. Of het weekend met Felix heeft mijn Duitse accent versterkt, of ik begin langzaam te veranderen in een Duitser. Ik weet het niet.

Maar, waar het eigenlijk om gaat in dit bericht is de sneeuw! Ik hoorde vanaf het Emmense thuisfront dat het niet lang meer zou duren voor daar de 20 graden grens bereikt zou worden. Nou, hier gaat het er een beetje anders aan toe. Het sneeeeeeeeuwt! Echt, niet normaal. Ik ben beland in een enorme sneeuwstorm. Er komt gewoon geen einde aan. Ik kan de bomen langs de kant van de weg bijna niet eens meer zien.

*Hé een vos!* – mooi, die heb ik nog wel kunnen spotten ondanks het weer.

Hoewel bijna iedereen in Estland de laatste week al loopt te klagen over de onophoudelijke sneeuw moet ik eerlijk bekennen dat ik er op dit moment niet zo’n moeite mee heb. Het Estse landschap ziet er prachtig uit. Heel puur, mysterieus en onaangetast. Prachtig!

Geen bus, raam gepraat en hevige sneeuwstormen

Vrijdag… even na vijven verliet ik het kantoor. Om 17.45 uur zou ik normaal gesproken richting Riga vertrekken. Het busstation zat vol mensen; blijkbaar was ik niet de enige die net klaar was met werken. Het viel me op hoeveel zwerver-achtige mensen er rondstruinden. Een op het eerste oog redelijk net geklede dame grabbelde in de prullenbakken op zoek naar lege bierblikjes, waar maar liefst 6 cent statiegeld op zit. Ze had zo’n typisch onverzorgd gezicht van een alcoholverslaafde. Even verderop zaten vier mannen met een soortgelijk uiterlijk. Stiekem vond ik ze best grappig. Ze deden me een beetje denken aan de ‘new kids’. Hun gedrag, hun kapsel… Het enige verschil was dat ze in plaats van ‘hé junge!” het Russische ‘hé privjet!” uitgalmden.

Om 18.15 uur was er nog geen bus te bekennen. Een zakenman uit Bayern informeerde aan de balie wat er precies loos was en vertelde me dat er vlak voor de bus een ernstig, waarschijnlijk dodelijk ongeluk gebeurd was waardoor het nog wel even zou duren voordat de bus in Tartu aan zou komen. De bus stond op dat moment nog vast in het noordoosten van Estland, uren verwijderd van het busstation waar ik stond te wachten.

Ik kocht me een reep chocolade en een biertje om de tijd een beetje te doden. Ik vond het fijn dat ik binnen kon wachten, aangezien er buiten een enorme sneeuwstorm aan de gang was. Een uur later zat ik nog steeds voor me uit te staren…

De vrouw van de informatiebalie had slecht nieuws. De bus zou pas heel laat in Tartu aankomen, of… helemaal niet. De Duitse zakenman wilde zijn zakenpartner in Riga ervan op de hoogte stellen dat hij later zou komen. Helaas was hij eerder die dag zijn telefoon kwijtgeraakt, dus ik liet hem mijn telefoon even gebruiken. Een nieuw plan ontstond. De Letse zakenpartner zou van Riga naar Valka (grensdorp) rijden om de Duitser daar op te pikken.

Het zag er niet naar uit dat de bus nog zou komen, dus dat Valka plan leek me ook wel wat. Gelukkig nodigde de Duitser me uit om mee te gaan, zodat ik uiteindelijk toch nog naar Riga kon gaan. Het voelde allemaal wel vertrouwd, dus ik besloot om niet langer in Tartu te blijven. Samen namen we de bus richting Valka. Daar aangekomen was het station al gesloten. Het was -5 en het waaide hard, dus prettig was het niet om buiten op de Letse zakenpartner te wachten. Het zou nog zeker een uur duren voordat we opgepikt konden worden, dus we besloten richting het ‘centrum’ van Valka te lopen. Twee Estse jonge jongens wezen ons de weg naar de enige plaats waar we uit de kou even konden wachten. Een restaurant. Het enige restaurant? Dat leek er op. De Duitser bestelde voor 5 euro een bord vol vis met aardappelen en ik koos voor een solanka soep om me een beetje mee op te warmen. 1,20 euro, inclusief een mandje met enorm veel brood. Niet duur! We spraken over mijn studie en over het werk van de Duitser; hij zit in de ‘ramen’. Allerhande jargon termen over milieuvriendelijke ramen vlogen de tafel over. Dat is eens wat anders…

Rond 22.30 uur kwam de Letse zakenman aan in Valka. Hij pikte ons op en vertelde over de 3 uur durende rit die hij achter de rug had. Het scheen enorm slecht weer te zijn met spekgladde wegen. Hij had gelijk. Ik heb nog nooit zo’n enorme sneeuwstorm meegemaakt! Op sommige plaatsen was het zicht amper 2 meter. Bij iedere tegenligger hield ik mijn hart vast. Gelukkig had de praatgrage gezellige Let een dikke Audi waarin ik me veilig voelde.

Ik genoot van de hilarische ‘raamverhalen’ op beurzen en begon steeds vrolijker te worden dat we Riga naderden. Na wat meer sneeuw en een bliksemschicht kwamen we eindelijk in de Riga regio aan. Om 00.30 uur werd ik vlak voor mijn huis afgezet. Ik bedankte beide mannen hartelijk.

Eindelijk, na een lange soms best wel enge reis was ik weer thuis.

Gras! Of niet?

En net toen ik dacht “hé, dit is de eerste keer dat ik gras zie hier in Estland!” viel het weer met bakken uit de hemel; grote sneeuwvlokken, miljoenen tegelijk. Volgens mij gaat het nog wel even duren voordat het hier lente is. Hoewel… toen ik eerder deze week naar mijn werk liep zaten er al veel mensen buiten op terrasjes, lekker in de zon. Het was toen +2…

Dutch cheese

Eduardo: “Isn’t the Netherlands famous for its milk? There are so many cows…”

Nienke: “Well, they are probably in particular more famous their cheese… Edam, Maasdam…”

Eduardo: “And Gouda…”

Nienke: “Hmhm”

Eduardo: “And Breda…”

Nienke: 🙂 !!!

Meeting in Riga en werken op zaterdag

Zo… tijd voor een update!

Woensdag had ik samen met mijn baas een meeting in Riga. We spraken met een jonge vent uit Wit-Rusland over een project dat mede door het Institute of Baltic Studies georganiseerd zal worden. Erg interessant. Ik besefte maar weer eens hoe gelukkig we mogen zijn om in een vrij land te leven. In Wit-Rusland is dat namelijk niet zo vanzelfsprekend. Samen met mijn collega’s en Felix sloten we de dag af met een Leffe, hmm! Grappig detail: mijn baas was eerder die ochtend in de bus onder gekotst door haar dochtertje, waardoor ze de hele dag met een zure broek rondliep ;-).

Donderdagochtend nam ik de bus terug naar Tartu. Stiekem had ik daar eigenlijk helemaal niet zoveel zin in. Ik vond het heerlijk om weer even in Riga te zijn. Ook al voel ik me thuis in Tartu, er gaat niets boven Riga!

Vrijdag was een lange werkdag. Ik ben ontzettend hard aan het werk geweest om mijn rapporten aan te vullen. Ik had gedacht dat ik binnenkort nog wat interviews met asielzoekers zou moeten afnemen, maar mijn baas vertelde me dat dat waarschijnlijk niet door zou gaan. “Ze zullen meer bezig zijn met het doen van een huwelijksvoorstel dan met het eigenlijke interview. En, ze zouden echt hun verhaal niet kwijt willen aan een jonge vrouw; ze zullen je niet respecteren”. Dat wordt hem dus niet..

Deze middag (ja, werken op zaterdag!) heb ik een jonge Estse geïnterviewd voor een film project voor Bulgarije waar ik op dit moment mee bezig ben. Volgende week moet het filmpje klaar zijn, dus jullie zullen tzt de link wel op mijn blog terug vinden.

Nu eerst een glas kefir en een karum! En, aangezien het een lange, drukke week was, misschien nog wel een middagdutje ook.

Groetjes vanuit Estland (waar het net weer begint te sneeuwen; aaaah!)

Seminar British Council, Estonian Ministry and their glass table

Yesterday my alarm clock went off at 05.00. Early! Time to head to Tallinn. Kristina picked me up with her car and it was planned to go to the train station together. Also Eduardo, my new colleague, joined. He had not such a good start of the day. His roommate loudly Skyped till 04.00, and when taking the first steps outside on the ice Eduardo fell down, hurting his arm which is now severely bruised.

For the first time I entered an Estonian train. They are like the Latvian ‘Soviet expresses’, only then colored blue and white. ‘Edelaraudtee’ is the national Estonian train company. Sounds sweet! We found ourselves a nice place in the 1st class department. There was a bistro on board selling sandwiches for only 1,60 euro, which in the Netherlands would cost at least 4,50 euro. I brought my own survival kit, consisting of a German like streuseltaler, half a liter of kefir and a karums. Kristina told me that I’m very well integrated. With Eduardo this process will be a bit more difficult. He’s only here for half a week and he misses the Spanish food already. During the train ride we had free access to the internet. Crazy, that such a small country in the North-East is so ahead on the West concerning technology.

We left the train one stop before the main station and ended up in the Russian area where we took the tram. Our destination was the Radisson Blu Olümpia hotel. The British Council organized a seminar on ‘Estonia’s road to tolerance’ there. It took place in a banquet hall with around 12 tables, full with tea, coffee and food. Happy Nienke! I seriously enjoyed listening to all the guest speakers. There were a lot of ‘big names’ present on this event, like

Indarjit Singh, the best known representative of the Sikh community in Britain and a regular contributor to the BBC’s ‘Thought for the Day’;

Viktoria Korpan, the Russian chief editor of the daily newspaper Postimees;

Abdul Turay, a British journalist discussing the relationship between black people and Estonians, very entertaining;

Indrek Teder, the Estonian Chancellor of Justice;

Marju Lauristin, a sympathic 75-year-old politician and social scientist;

and John Abraham Godson, the first black member of the Polish parliament.

Around 15.00 o’clock it was time to leave the seminar. After a car-sick-making taxi ride we arrived at the Estonian Ministry to discuss our asylum seekers project. Seems like Kristina found herself two very sensitive interns, because Eduardo and I both stepped out of the car with faces white as snow. The meeting would be in Estonian, however, this was an opportunity for Eduardo and me to see how meetings in Estonia normally take place. Like expected: very informal. I like that. However, before the meeting could take place we had to wait for some minutes in the main hall. Together with Kristina I was sitting on a couch, when looking up seeing the big squared staircase leading to the highest floor. Suddenly we heard something falling into many, many pieces. It was somewhere upstairs. All the people sitting and waiting downstairs shared a concerned look. At that moment Kristina and I had to run. A glass table broke down in 1000 pieces, falling down from the 3th floor, exactly on our heads. What a shock! Luckily no one was injured.

Kristina and Eduardo stayed in Tallin overnight. I decided to shop around in Tallinn a little and take the 19.30 o’clock bus back to Tartu.

Today I’ll work at the office and around 18.00 o’clock it’s time head home again. I’m looking forward to spend some lovely days in Riga 🙂 !!