Koninginnenacht

Een en al Hollandse feestvreugde in Tartu gisteren. Veel kan ik er niet over vertellen, wel dat het reuze gezellig was! Enkele foto’s kunnen via deze link bekeken worden:

http://www.facebook.com/media/set/fbx/?set=a.1793680997858.2104383.1114675137&l=7be8039553

Naast deze heugelijke avond mag ik me nu ook officieel inwoonster van Tartu noemen. Voorwaarde: de brug oversteken, maar niet via het normale voetpad.

Dit is de brug (foto heb ik een paar weken terug gemaakt trouwens)…

… en dit ben ik samen met Viktor (Duitser die met trots de Nederlandse driekleur op zijn wangen droeg: respect!) boven op diezelfde brug!

Polska!

Zo, het is weer eens tijd voor een update! De laatste dagen ben ik enorm veel onderweg geweest. Het begon vorige week woensdag, toen ik van Tartu naar mijn favoriete stad Riga ging. Donderdag overdag ben ik samen met mijn huisgenote Lisa op pad gegaan; op de fiets Riga door richting een prachtig meer aan de rand van de stad. Eenmaal aangekomen deelden we een heugelijk moment: de eerste t-shirt dag van 2011! Erg he, dat de winterjassen eind april pas weer de kast in kunnen. We genoten van de zon en de prachtige Baltische natuur. Mijn huid was echt niet meer gewend aan zo’n grote hoeveelheid zon. Bij thuiskomst ontdekte ik dat mijn schouders vuurrood waren. Oeps! Ook spotte ik de eerste sproeten alweer rondom mijn neus.

Donderdagavond was het tijd om Riga te verlaten. Voor 25 euro had ik een retourtje Riga-Warschau kunnen boeken. Over het algemeen bestaan er (vooral in Nederland) veel negatieve stereotypen over Polen. Ik was eigenlijk wel nieuwsgierig of de mensen daar echt zo dronken en steel-graag zijn als over ze wordt gezegd. Om 19.00 uur vertrok de bus. Ik zat naast een twee meter lange vent die met moeite zijn benen kwijt kon. Even voor middernacht kwamen we aan in Kaunas, Litouwen. Een tijdje terug zat ik te twijfelen of ik wel of niet een twee jarig Master programma in Kaunas zou willen volgen. Het gevoel dat me bekroop toen we de stad binnenreden deed me beseffen dat ik de juiste keuze heb gemaakt om gewoon lekker in Estland en Letland rond te blijven hangen. Onze reis ging verder richting de Poolse grens. Hoe verder van Letland verwijderd, hoe minder aantrekkelijk het landschap. Na een paar kleine hazenslaapjes zag ik dat we in Polen rond reden. Overal waar ik keek zag ik goedkope reclameborden. Beeeh. Mooi vond ik het niet. Rond 04.00 uur werd ik plotseling enorm misselijk. Ik heb bijna de hele bus ondergekotst, maar gelukkig ging het echt nog maar net goed.

Een uur of 06.00, we kwamen aan in Warschau. Eerste indruk: interessant. Ik had een paar mooie kerken gezien en de wolkenkrabbers zagen er ook wel indrukwekkend uit. Ik stapte uit op het centrale station. Ik kon pas om 15.00 uur inchecken in het hostel maar moest ongelooflijk nodig naar de wc. Een kopje thee kon er ook wel in. Gelukkig was ik welkom en kon ik mijn spullen alvast in het ‘Oki Doki’ hostel droppen. Ik heb een tijdje in de keuken gezeten en gepraat met enkele hostelgangers die zich klaarmaakten om naar hun werk te gaan. Ik bezocht even later een mooi park. Oh wat was het warm! Helaas bloeiden alle bomen volop waardoor ik voor het eerst sinds 2009 weer een enorme hooikoorts aanval kreeg. Ik observeerde een klein ritueel van enkele Poolse militairen en vervolgde mijn weg richting een groot winkelcentrum dat rond 10.00 uur eindelijk zijn deuren opende. Het zag er allemaal redelijk Westers uit, maar niet al te bijzonder. Ik heb een beetje gewinkeld en daarna vond ik het wel best.

Door de reis was ik erg moe en zodra ik eindelijk kon inchecken ben ik op bed gaan liggen en als een roos in slaap gevallen. Ik werd gewekt door mijn kamergenoten; twee jongens uit BraziliĆ«. Beiden werken ze voor de Braziliaanse ambassade in ArmeniĆ«. Ik sliep nog even verder en ben daarna met mijn kamergenoten en twee Duitsers richting de binnenstad gegaan met de metro. De geur van de metro deed me denken aan een prachtig reisje naar Sint-Petersburg van januari vorig jaar. In een schattig restaurantje dronken we een glas Pools bier en aten we een ‘Strammer Max’; een broodje met ei en vlees. Afgelopen zomer in Duitsland heb ik dit ook een aantal keer gegeten en ik moet zeggen dat Felix dit gerecht echt stukken beter klaar kan maken! Aangezien het paasweekend was, was er in de stad niet zo veel te doen. Ik vond dit stiekem wel fijn, want ik ben echt absoluut geen feestbeest.

Zaterdag heb ik me een net zomerjasje gekocht en een lading goedkope chocolade. Echt geweldig voelde ik me niet. Ik weet niet wat er mis was, maar ik had gewoon geen klik met Warschau. De mensen daar zijn of enorm dronken of kijken me aan alsof ik van een andere planeet kom. De vrouwen daar leken het trouwens ook erg vreemd te vinden dat ik bergschoenen droeg (ja, je moet wat als je zo’n 20 km per dag loopt). Warschau is groots opgezet. De gebouwen zien er erg communistisch uit. In Riga en Tallinn is alles schattig, klein en kneuterig. Dat is in Warschau niet het geval. Wat een verschrikkelijke stad. Voor mijn gevoel hing er absoluut geen prettig sfeer. Het is een kille stad. Stiekem had ik al wel weer zin om terug naar huis te gaan. Ik besefte dat ik toch echt meer zo’n Noordelijk type ben.

Zaterdagmiddag bezocht ik de binnenstad. Overal waar ik keek zag ik kerkgangers op hun paasbest over straat lopen. Het was erg druk, wat het toch wel een beetje gezellig maakte. Ik had al zo’n negatieve indruk van Warschau dat zelfs de redelijk mooie binnenstad me niet heel erg fascineerde. Na een lange tocht heb ik in het hostel wat gegeten en ben ik maar gaan slapen. Ik had het eigenlijk al wel gezien in Warschau. Alle winkels waren sinds zaterdagmiddag dicht, dus ik moest het doen met het eten wat ik eerder die ochtend gekocht had.

Zondagochtend: yes, de laatste dag! Ik had gehoopt dat er wel wat kioskjes open zouden zijn om me van een klein ontbijtje te voorzien, maar dat was helaas niet zo. In Riga zijn alle winkels eigenlijk altijd open, zelfs of feestdagen zeker voor een paar uur. In Polen is dat niet het geval. Mijn laatste redding was de McDonlands. Ik kocht twee cheeseburgers. Op het moment dat ik de McDonalds binnenliep kwam er ook een oudere man binnen. Hij zei wat in het Pools tegen me, maar dat kon ik natuurlijk niet verstaan. We raakten aan de praat. Hij vertelde me dat hij al 14 jaar in Polen woont maar dat hij eigenlijk Canadees is. Hij werkt aan de universiteit als leraar en wilde even snel wat eten voordat de kerkdienst begon. Wat een spraakwaterval. Zonder dat ik er om gevraagd had begon de man een heel verhaal over hoe zielig de Polen eigenlijk wel niet zijn door alles wat ze hebben meegemaakt, dat ze zo’n negatief beeld over Duitsers hebben en, hoe geweldig de Poolse vrouwen wel niet zijn. “Als je vriend ooit een keer naar Polen gaat, vertrouw hem dan niet. Als Poolse vrouwen iets willen, dan krijgen ze het”. Ja, sodemieter toch op man. Dat verhaal kon ik niet waarderen. De man kon het op zijn beurt niet waarderen dat ik het niet eens was met zijn “Poolse vrouwen zijn zo geweldig” verhaal. Hij ging maar door en ik kwam er gewoon niet tussen, ook al wilde ik maar al te graag weg. Van het een op het andere moment stopte de man met zijn verhaal, stond op en zei “ok jongedame, fijne dag nog”. Met een verbaasd gezicht bleef ik achter, waarna ik hem ook maar snel peerde.

Ik besloot de laatste dag in een groot park door te brengen. Het viel me op dat niemand lekker met een kleedje op het gras zat. Er liepen alleen maar mensen in zondagse kleren rond die de hele tijd met hun uiterlijk bezig waren. Naast deze mensen liepen er ook veel pauwen rond in het park, dat was wel een bijzonder gezicht. Terug in het hotel kwam ik met wat Duitsers aan de praat. Samen keken we een film. Rond 17.30 uur was het tijd om te vertrekken. Van mijn laatste Poolse Zloty’s kocht ik een sandwich bij Subway, die gelukkig open was deze dag. Ik moest enorm ver lopen naar het station en ik was erg bang om te laat te komen. Dat heb ik altijd, maar meestal ben ik dan alsnog een half uur te vroeg. Dat was nu ook het geval. Er liep geen hond op straat en ik voelde me niet prettig tussen al die rare Poolse gebouwen. Het begon ook nog eens heel hard te regenen, dus ik kwam als een verzopen katje aan op het station (maar wel op tijd!). Oh wat was ik blij om weer in de bus terug richting Riga te zitten!

Er zaten twee nogal alternatieve mensen voor me. Twee vrienden van hen wilden maar al te graag dichter bij zitten. Ik was eigenlijk wel blij met mijn plekje; goed zicht en veel beenruimte. Je raad het al, die twee vrienden wilden mijn plaats innemen. Na heel wat gesmeek heb ik ze toch maar op mijn plaats laten zitten. Ik moet eens wat vaker leren gewoon ‘nee’ te zeggen. Nu had ik plots een verschrikkelijke plaats met slecht zicht en weinig beenruimte. Mooi was dat. De vriendengroep vulde de lucht met zweetvoetenaroma en installeerden zonder pardon een geluidsinstallatie om vervolgens rare muziek af te spelen. Ik vond ze eigenlijk een beetje vervelend, maar ze hebben het toch nog een beetje goed gemaakt. Na een kort slaapje merkte ik dat ze een lolly in de vorm van een hartje naast mijn flesje water hadden gelegd. Dat vond ik dan wel weer lief.

Soms heb je dat zo, dat je een stad echt tien keer niks vindt. Nou, dat was deze keer zeker het geval. Snel weer terug naar de Baltics; veel fijner daar!

Steeds duurder

Letland is duur. Vaak is het eten in de supermarkten in Nederland nog goedkoper dan in Letland. Dit had ik eigenlijk niet verwacht, aangezien het gemiddelde loon in Letland minder is dan de helft van het loon wat een gemiddelde Nederlander per maand ontvangt. In dit bericht uit de Baltic Times wordt beschreven dat de prijzen ongelooflijk omhoog zijn gegaan de laatste tijd, vooral op cultureel gebied.

RIGA — The cost of Latvian books and cultural services are increasing at by far the fastest rate in the EU, a recent eurostat study has found.

The cost of books in Latvia has increased by more than 43 percent in the past five years, significantly more than anywhere else in the EU. The next closest country was Hungary at around 31 percent, followed by Lithuania at just over 20 percent.

Latvia has also seen prices for cultural services skyrocket. Cultural services — such as theatre, cinema, concerts, museums and more — increased by an astonishing 72.3 percent. This compared to the next highest increases of around 39 percent in Lithunania, Estonia and Bulgaria.

Bron: http://www.baltictimes.com/news/articles/28483/ (April 18, 2011)

Een tweede leven in Riga

Een tijdje geleden liep ik op een zonnige zondagochtend door mijn favoriete woonplaats Riga. Volgens mij heb ik door de jaren heen een “ballonnen sensor” ontwikkeld. Ik spotte hem meteen, deze oude volgwagen van Van Harten. Ik vroeg me af of deze wagen gestolen was of nu legaal een fijn tweede leven in Riga leidt. Volgens Peter van Harten is de bus destijds keurig ingeruild bij de dealer. Fijn. De reclame heeft het tot op de dag van vandaag overleefd. Grappig he?

Latvia’s nose pointed to the east

Another example of the Riga-Moscow magnet and negative attitudes towards the EU. A message from the Baltic Times, April 12, 2011.

RIGA – Latvia has announced plans to build a four-lane highway to Moscow while bucking criticism from the EU that it has been slow to implement the long awaited “Rail-Baltica” project that would connect the Baltic States with Western Europe.

At a meeting last week between Latvian Transport Minister Uldis Augulis and his Russian counterpart, Igor Levitin, Augulis said that Latvia would make the project a priority.
Latvian business news portal nozare.lv reported that the ministry hopes that as much as 85 percent of the funding for the project will come from the EU cohesion fund, while 15 percent would come from the state budget.
The country has already begun preparting construction of sections of the highway that connect the western Latvian towns of Ventspils and Liepaja with the Russian border. The project is planned for completion by the end of 2018.
Augulis and Levitin also discussed the possibilty of constructing a high-speed railway connecting Riga with the Russian capital.
The news came on the heels of criticisms by EU Transport Commissioner Siim Kallas that a lack of political will in Latvia has endangered the Rail-Baltica project.
”Europe already has several bad examples, where political decisions have been made, but there is no money. So these projects never take off and lead to unpleasant situations,” Kallas said in an interview with Latvijas Avize.
Crazy Latvians. Having lived in both Estonia and Latvia I can distinguish some differences in attitudes towards foreign countries. The focus on Russia from Latvia seems to get stronger every day, whereas Estonia tries its very best to be seen as a technologically advanced Scandinavian little brother towards the rest of Europe. It’s absolutely fascinating how two countries looking so similar on first hand are actually so different.

Finland!

Begin deze week heb ik te horen gekregen dat ik ben toegelaten tot een zomerschool programma in Finland: jippie!! Ik ga naar Mikkeli, in Oost-Finland. Ik kwam op het web deze informatie tegen over deze stad:

“The city of Mikkeli is the capital of the Province of Eastern Finland and it is situated by the Lake Saimaa. Mikkeli is a lively town with the most beautiful lake scenery. Certainly, Mikkeli is a combination of interesting history and traditions, active business, high education and research, culture, nature and internationality”.

Nice! Ik heb er zin in!

Hier wat informatie over de cursus die ik daar ga volgen:

Campus TV – basics of video production

Objectives: You understand the technical, functional and editorial requirements for producing a short TV program. You are able to work as part of the production team. You are capable of designing and implementing a short fact based video program.

Contents: The use of camera equipment and production equipment of the media production set. The basics of designing and implementing a video program are studied first in theory. The practical exercises are done in groups which are a central part of the course. You will work as a member of a media production team planning the script, shooting, editing and finally accomplishing a presentable short film which will be broadcasted on the internet at www.campustv.fi

Vandaag heb ik zitten uitpluizen hoe ik het beste naar Finland kan reizen. Met de boot vanaf Tallinn of toch met het vliegtuig? Tot mijn verbazing kostten bijna alle RyanAir vluchten over de 200 euro voor een enkele reis naar Tampere (Fin). Gekkenwerk! De vluchten zelf waren spotgoedkoop maar voor een of andere “delay/cancel levy” moest zeker 140 euro neer worden geteld. Vreemd! Gelukkig heb ik op wonderbaarlijke wijze toch een goedkope vlucht weten te bemachtigen. Voor 4 euro vlieg ik van Riga naar Tampere (ok, + 15 euro voor een extra stuk bagage en + 10 euro voor het betalen met mijn visa kaart; nouja, alsnog niet duur…).

25 mei vertrek ik richting Tampere en vanaf daar reis ik verder naar Pori om mijn vriendinnetje Anne te bezoeken. Ik kijk er al naar uit! Eind mei reis ik verder naar Mikkeli waar de zomerschool zal plaatsvinden. Al met al zal ik bijna een maand in Finland onderweg zijn. Ik heb er enorm veel zin in en ik kan niet wachten om de mooie Finse natuur te ontdekken. Mijn bergschoenen en camera zullen me tijdens mijn reis met veel plezier vergezellen. Ik denk dat ik ook maar wat Letse biertjes of vodka naar Finland zal exporteren, aangezien de prijzen van alcohol daar dolletjes hoog zijn.

Aaaah, Finland!! Ik ben blij :-). Wat toch weer lekker niet-mainstream. Geen zonnige feestbestemmingen voor Nienke, nee, zo’n mysterieus land met ongerepte natuur, stilte en een niet al te heet klimaat is veel interessanter. Wat fijn dat dit allemaal gewoon kan.